Burglar in a dream.

Mothers with identities of mine in their hands;
Street burglars;
Rapists.
And all the talented violin players,
Hand with hand, with hands on my back,
On my pocket, in my sight
My dreams and every single penny I’ve got…
A piece of identity.
A piece of cake.
And everything I’ve had
With me
Stolen by them.
“Burglars!” I have cried.
Tutors, mentors, irrespectueux!
I have insulted them.
For they have diminished my existence…

Mother can I have my piece of identity?
But for me, you always had a piece of cake to offer…
Mother, I want an identity.
Why won’t you identify me?
Why won’t you feed me weed…

I need.

Dreams and relations form a mixed paradise.
Upon my vision.
My vision is therefore jupiteresque;
It was joy all over.
And more sugar to pour and some trouble.

A boy, my family.
My joy was a boy.
A canceresque;
A joy source.
A boy.
With tiny worlds,
With alterning faces,
I had a lover in my dream
That never showed me how,
He would have came up to me
How would he be a lover?
Without a fourleaved clover…

And burglars on the street!
Laughing to me.
I am naked.
My lover is there away.
So silent…
I am raped.
With their hands on my body,
And bodies upon my breath.
And dreams collide with black pavements.
As the moonlight secretly follows…
Every move that they make.

I cry:
Burglars!
You have stolen my identity!
My fair lady,
They won’t let me be…
They won’t let me sing…
But I am to hurl.
This urge of freedom;
To fly.

I have feared once again the society sparkles,
At nights.
I have feared them.
They would leave me naked…
Just like that,
Alone,
And raped,
And burglars!
Won’t you arrest them my lady?

And a dinner.
And some meal that we expect.
And stale bread we digest.
And joy…
İn a spanish havana
With nights in satin.
And men in different forms

Why would their face change constantly?
Where is my identity?
It has been stolen…

A flash of light.
A flood to feel.
And the eel that has been long inside…
Has been released at last.

Life Patterns and Revolver.

Blood chalk in the vein.
No more oxygen left here.
Lungs won't work...
This is a life pattern.

Chalk flood coming forward!
No more pretty faces.
Soul has resigned...
This, a pattern of life, It is...

Marvels the fool,
And excels the cruel.
All to sellIs to be on sale some day.
Expiring humans on our horizon...

The newer the sun the more believer I am.
The flesh to vanish
Of up-to-date bodies
No more can the eye see.
I can't see them anymore.

Roll the dices again.
Take this chance
Reload your guns
And see that he runs...

...for his life
...to another wife

This is just wildlife.
There are species to endanger,
And there is the danger,
And the revolver...

Tiny people, the same union.

All I get from life as a sweet cookie;
Is nothing more but the deep taste of tea.
All I get from my dreams of a rookie;
Is something more than just some "oui"

This is more than fair...
It is equally divided into hearts.
And hearts into one,
Bind together just at dawn.

All emotions go into sound waves.
And those sounds just melt into graves.
And the end is far more than close!
And the sound waves goodbye...

A bar of unchained words;
Without respect and without perspectives.
A bar of golden meanings and a pure heart,
Tonight the rituals have been delayed.

The missing poison of untold stories,
The antidotes of future disease that I hold in my hands.
The cure of many other pains and many other days…
The life’s just longing to last forever.
And the body’s too tired to walk out and play.
With bars of meaning and pills of memory ,
No depressed state can remain that far.
No cuddling voice can pass though…

A sparkle is to die for.
A wish is to live...
And lesser the meaning greater the experience!
The age…
The thought…

And classic scenes from retro movies.
Bars and pop-up feelings.
Some alcohol, a bit of joy.
Some other dream to come...
Don’t come sober
Don’t love sober…
Don’t caress…
Just omit.
Just vomit.


Mantras upon my path,
Leading me to the promised vale of illusions.
Opium and salt covering me from beneath,
And dreams that never disappear when I’m in shades…

And in shades !
And in daylight !
And in blindness
And in shyness…


Tiny sounds that rush over the soul,
Smaller particles of faith that is to be collected,
Somewhere beyond this world they long to be United.
Tiny people, the same collection, the same union…

2.

There are dilemmas on your skin
This feeling I have been cravin’
Under the mist and in between
These mistakes you’ve been makin’

You have a skin dilemma
Just send an x-ray or a gamma
Write some letter or kiss a drummer
To you, I am no more enigma
Write a bit better or kiss a boomer
We’ve been living this drama
For so long my lover

You have the skin dilemma
Mouths burst upon your feet
Beside me come the freed
No need no greed
we’ve become another…

some other.

You can’t grow proportionnally
You can’t shoulder upon your hand
And hand upon your head
Analitically speaking you’ve had
What you may have gradually…

Pity.

Sex is ill, ill is sex
We have betrayed the ancestors
We have spoiled our tutors
Diminished it with love tours
Sex is sick, sick sex…

Kick it.

Gender is a promise
That I was not able to keep
That nights last without sleep
And with some catnip
Promise me the gender…

I need.

And washing machines burn
And washing machines burn
And washing machines turn

And the machines that are washing
And the washer machines
And the washer marines

And the machinery washer
And the machowashers
And the machoswatchers

And the macho’s watchers
And the macho’s washers
Macho’s scratchers…

Back scratchers
Love makers
Cake bakers of macho.

Just Macho.

Sonsuz ve boş bir nokta.

Baktım ki hayattan uzaklaşıp gidiyorum...

Baktım ki yıllar yılı aradığım buymuş...

Buldum gidiyorum.

Bilmem söylemeye değer mi?

Bu sefer gidiyorum sonuna kadar.

Elveda demek için yazdım bu yazıyı.

Aranmak ya da sorulmak ya da konuşulmak için değil,

Bir şamar daha yemek için değil,

Aptalca hareketler yapıp hayatımın içine sıçmaya bu sefer cidden gidiyorum.

Kayacağım gözlerden sanırım bir yıldız gibi...

Ellerinizden tutmak gelmez canlarım,

İçinizden tutmak gelmez.

Artık konuşulacak çok az şey kalmış gördüm ki...

Artık aramak aranmak beklemek için çok uzak kalınmış birbirimize.

İnanmıyor değilim dostluğa sadece inandırılamıyorum herhalde.

Yine bir bahar kelebeği edasıyla göçüp gideceğim. nokta.

Bir daha etrafıma bakıp kolaçan etmem gerek bu boş tarlayı kalbimin tarlası amına kodumun tarlası...

Boş tarlasın sen hasat günü veremezsin bana ektiğim emeği.

Geri veremezsin sana açtığım samimiyetimi.

Konuşmaz bir kelime dahi etmezsin ne boş tarlasın gönlümün tarlası.

Kara toprak diye boşuna dememişler sadece bakarsın anlarsın asla laf etmezsin

Amına kodumun tarlası.

Issızdı yıllar yılı bir çiçek açmazdı.

Bilirim sokaklar da ıssızdır yanında yürüyecek adam azdır.

Yürümezler bile kıçlarını kırıp otururlar...

Hayatlarında bahar yoktur bu muhitin insanlarının.

Merak etmeyin dostlar cenge gidiyorum muzaffer döneceğim.

Bu bir elveda.

İki bahar önce ektiğim tohumların bu gün kışa yüz tutup solan çiçekler olarak doğduğunu gördüm...

Susmaktan başka ne gelir elden.

Susuyorum işte!

Yetti, canıma artık tak etti.

Tak etmese de tuk etti,
Tuk deilse de,
Ben ederim bişeyler sonunda...

Yok olmak istiyorum sadece uyumak belki de.

Gencin depresif anlarını bir daha dinlemek zorunda kalmayacaksınız.

Bir daha garip adamları ondan duymayacaksınız.

Bu sefer vapurla sonsuz bir yolculuğa gidiyorum.

Yeni umutlarımı çantama koymayı unutmuşum sanırsam.

Yanımda bir makyaj çantası sadece...

Oynayacağım oyunları düşünüyorum; söyleyeceğim yalanları.

Unutmak için uyku …

Uyanmak için güç gerek …

Güç içimde yok “uykum var”

Hepimiz küçük hayatlarımızda mutlu olalım en iyisi bu

Yollarımız ayrılsın artık istenmeyen yolcu vapuruyla geldiği gibi geri dönecek sanırım.

Mavi bir t shirt başında şapkasıyla şapkasıyla yoldan geçenlere eğilip selam veren yabancılar kadar nazik olun.

Bana bir elveda deyiverin...

Ben ağlayarak uzaklara giderim!

Yeni bir şeyler beni bekliyor.

Merhaba!

Yeni dünya.

Eski kokuşmuş dünya.

Eski tarlam merhaba.

Yine ekmeye geldim bir iki umut.

Yağmurlar çok yağdı tanrım !

Nadasa vakit kalmadı...

Yağmurlar beni yıktı tanrım...

Islattı artık sırılsıklam…

Soğuk mu ne?

Evet boş ve soğuk.

Boş ve soğuk bir nokta daha.

Elveda…

Ruhum diriliyor bedenim ölürken.

Gençliğim masumiyetim elden gidiyor.

Yaşlılık hiç bu kadar bastırmıyor.

Bilinmiyor nelere kadir sessizlik

Gülümsemeler nelere kadir duyulmuyor mu?

Sevilmiyor, boş noktalar hiç mi hiç sevilmiyor.

Nokta deniyor yine de noktaya nokta deniyor.

Je suis descendu mais je ne sortirai pas…

Vers dix heures ce soir je sais que je sortirai de cet immeuble bien gris et que l’on me dira que ce sera impossible le retour. Ayant sorti de ces portes pour la dernière fois, un sourire me sera envoyé de part de mon Dieu et je sourirai et je marcherais… peut-être j’aurai même le temps de m’éloigner. Mais avant que le temps de ma sortie ne vienne j’attendrais ; quattre murs, quattre coins, dans une chambre pleine de rien où personne n’entre jamais. Jamais j’en aurai le courage je vous le confie ce secret que je garde depuis toujours dans mon coeur… qui depuis que j’ai été mis prisonnier dans une chambre rouge au cinquième étage d’un immeuble peu importe la structure me tremble… qui depuis que j’ai vu dans le monde quelquechose de vivant qui m’a surpris des fois et des fois me hante… cette peur si écrasée par tant d’autres, à laquelle je m’habitue encore et encore en me disant qu’il vaut mieux être naif que d’être savant… C’est ma peur qui me tient dans une chambre de laquelle j’ignore le nom de laquelle j’ignore les meubles mais dans laquelle j’ai passé juste une petite infinité toute reservée à moi à mes pensées…

D’abord ce n’est rien que la solitude qui vous accueille, quattre murs quattre coins un homme… C’est du simple calcul tout ça. Rien ne semble appartenir à cette triste ambiance, ni les hommes ni les sentiments non plus les mots, rien ne peut y naître j’en suis convaincu… Je suis indigène je crois, je fus né dans cet enfer. Mais quelle contradiction, rien ne peut y naître or j’y suis né donc je suis rien j’oserais même le dire par simple totologisme. Désolé on ne peut que parler de rien et chercher la logique derrière ces murailles, ça, ce n’est que du rêve mes chers. Enfin rien ne m’a fallu pour y parvenir, il suffisait seulement descendre quelques escaliers dans le cerveau, passer par quelques portes de conscience et voilà j’y étais: quattre murs quattre coins un homme tout perdu dans cette solitude telle que vous l’appelez. Non j’aimais tant cet hiver de pensées gelées, j’aimais tant l’inértie des ombres et la sueur crée par la chaleur d’une inquiétude melangée avec une sorte de paranoia… J’aimais tant ma liberté de prisonnier et voilà ce que j’écrirai de ma ville natale; quattre coins quattre murs.

Mon deuxième “d’abord” je l’utilise pour débuter ce joli paragraphe ; d’abord ce n’est rien tout ça, c’est un immeuble bien regulier, même ennuyante si l’on juge son architecture, de plus c’est une structure qui vous flétrit qui vous suce le sang car il est… Il est je ne sais quoi. On chante ici des hymnes, oui on les chante chaque jour. On murmure à travers les murailles; on entend, chacun dans sa misère chacun dans sa voix et dans sa langue crier ou murmurer selon sa volonté et par droits de sa liberté. Hélas des oiseaux ne nous accompagnent pas on espérait qu’un jour ils viendront nous écouter comme nous les avions écouté chaque jour dans nos vies, mais quel voeu ridicule… Non les amours nous ont quitté tous, rien ne dure à l’infini c’est ce que j’en conclus, rien ne vous reste pourtant on peut estimer tout de même que tout reste à faire vu ce champ bornée ou bien la chambre si vous le désirez être appelé de cette manière. Nous n’avons que quattre coins, quattre murs ce qui fait une chambre. Une chambre que vous ne connaîtrez jamais j’espère, mais vous entendrez surement parler de celle-ci. On vous la racontera, on dira qu’elle brûle et c’est vrai qu’elle brûle de temps en temps, quand les souvenirs vous arrivent en cauchemars et en chimères ou bien quand les hymnes se transforment en mots qui vous caressent les cheveux tout comme m amère le faisait jadis. Elle brûle et elle vous tourmente c’est proprement dit cette phrase, mais je ne sais pas on a quelques sourires pour partager notre insouciance que j’entends, à travers des solides murs rouges, incomfortables, mais des murs normaux, des murs de lesquels il ne faut pas parler, car il vous entendent aussi. Il faut se taire dans la chambre, ou chanter…

Quand la faiblesse physique devient une force mentale, quand les limites vous tracent des champs infinis dans les yeux, quand les murs entendent et quand quattre murs quattre coins et un homme se croisent par hasard quelque part dans le monde, on présuppose que ce quelqu’un -en train de faire un rencontre plus ou moins dangereux- se déclare mort. Il passe par des portes, il voyage comme le font les archéologues, les découvreurs, les hommes d’affaire mais cette fois-ci hors de sa volonté. On dépasse la vie, mais on reste dans une chambre. Quelle drôle de justice divine, en fait les choses ne sont jamais telles que nous les apercevons. La preuve en est; la mort n’est pas celle qui nous tue, c’est nous qui sont tués et sommes-nous des tueurs enfin ?

Quand l’envie de sourire devient un insant vital, quand l’enfance est une sorte d’age de maturité que l’on vit, quand mes mots s’affaiblissent et quand je n’ai rien d’autre à penser j’entends une chanson:


“On a construit des murailles privés de lumière,
Rêvé de jardins, de fleurs ; l’ombre et la poussière,
J’y ai fait quelques mondes, quelques endroits…”



Et je ne souris point… Quand nous comprenons que l’énergie n’est pas seulement dans le mouvement mais que le mouvement est dans nos yeux, nous serons assez sages pour nous arrêter voir pour quelques instants ce qui se passe autour de nous. Quant à l’énergie elle était quelquepart par là ou bien par là, je l’ai encore une fois perdue. Je suis en fait trop distrait comment perdre quelque chose de si précieuse dans une chambre où il n’y a absolument rien. Mais n’avons-nous pas toujours perdu et toujours raté ce qui était dans nos mains ? Quand les cinq sens des prisonniers sont touchés c’est un sixième qui les délivre… Ce sixième c’est l’envie de vivre. C’est ce qui me manquait je crois, il suffisait le perdre pour vous assurer le comfort d’une vie infernale et fournir des heures de regret.

On m’avait dit que j’étais libre, dans la rue, un soir quelconque, pendant que j’essayais de marcher parmi ces gens qui vous pércutent et vous bloquent à chaque pas, qui donnant à cette randonnée un air de jeu enfantin vous font sentir au milieu d’un concours. On m’avait pris par les épaules, un gros homme noir bien familier mais dont le visage était dissimulé derrière les ombres de cette nuit m’avait emmené dans une impasse où il m’a révelé que j’étais libre. Etrange non? Bizarre même. Or je ne pouvais rien lui répondre, qui sait si on est libre ou non? Qui veut être libre? Vaut-il mieux être libre? Serais-je libéré? Voulais-je l’être; libre… Il ne faut -au moins je le sais celui-ci- jamais être libre comme les oiseaux, car ceux-ci sont trop épeurés dans cette liberté, à chaque mouvement d’homme, ils partent voler est-ce ça la liberté dont vous fournissez mes chers êtres ailés?

Vas-y comme le silence... Ce dernier est déjà arrivé car je pars chérie le comprends-tu? Car j'ai la tête qui parle... J’ai la tête qui se fait des bouches, des langues et des dents qui rejoignent une gorge synthéthisée et j’ai la tête qui parle, de miliers de dents, de miliers de mots, de miliers de sons voilà ce qu’ils m’offrent ce soir, cette vieille crâne souffre. Vers dix heures je sortirai de l’enfer, le séjour d’un homme quelconque s’arrête vers dix heures. J’ai pris mon temps comme disent les autres d’aller faire un tour en enfer. L’enfer ce n’est même pas loin, il suffit de sauter au-dessus de l’imagination, tourner à gauche après avoir vu les coins des souvenirs, prendre le metro des regrets, descendre a l’arrêt de subconscience, trouver la rue de l’oubli, demander à l’homme étrange dans l’ombre où c’est l’enfer. On vous ouvre la porte… des enfers.

Vas-y l’enfer ce n’est pas trop loin d’ici, l’enfer c’est un lieu dans les cerveaux des hommes… C’est des pensées comme des araignées, qui vous empoisonnent qui vous déchirent parfois et qui sont surtout toujours noirs comme elles. L’enfer c’est une clinique où l’on traite les manies et névroses. Tant d’amis j’y ai: un fantôme et quelques schizophrenes fidèles. Des psychopathes et des psychologues et des psychoamis, quelques pillules, une chambre, quattre coins, quattre murs, un homme… Tous vivent dans l’enfer. Et si un jour il me vient l’idée d’écrire quelques paragraphes sur ce lieu comme aujourd’hui par exemple, je sais bien ce que je veux vous réveler… L’enfer c’est la famille, c’est un père qui vous engeule, une mère qui vous détermine et contrôle, un frère qui semble à un être mais qui ne l’est même pas en fait. Je ne sais quoi dire de l’enfer, c’est un toit et quattre personnes, vous imaginez la douleur. C’est pourquoi on est tourmenté là-bas, c’est pourquoi on vous punit sans jamais s’arrêter. Car les parents font tous pour leurs enfants, ils emmenèrent le paradis et l’enfer pour eux sur terre. On l’appelle “la maison” maintenant. Et on en a perdu les clés.

L’enfer c’est des amours qui vous quittent, qui vous aiment mais qui ne vous aiment pas autant, qui vous utilisent et qui vous jettent parfois… C’est des amours auxquels nous ne donnons jamais assez pourtant auxquels nous avons déjà tout donné y inclus nous-mêmes. Des moments dont nous sommes amoureux, des jours où nous tombons éperdument amoureux ces deux vous les rencontrerez en enfer en grande quantité. Des amoureux qui brûlent les nuits, les jours et aussi les midis et qui donnent aux clairs de lune des poèmes incompris font que l’enfer soit quelque lieu sans espérances sans futur et sans jouissances également sans satisfaction. On en veut toujours n’est-ce pas? L’enfer est notre désir de tout laisser tomber, de quitter le monde même s’il faut mourir et subir ces quelques tourments exagérés par les écrivains grecs, et les hommes de religion particulièrement chrétiens.

L’enfer c’est un jeu que les enfants jouent, des enfants divins le croirait-on? Quand un d’entre eux veut quitter le jeu, quand un d’entre eux crie et pleure parce qu’il a tout simplement perdu les autres rient et c’est l’enfer.

L’enfer est enceinte, aux douleurs, aux punitions, à ce monde et aux miséreux il va donner naissance ce soir vers dix heures je crois… On entend les cris d’une femme enceinte asphyxiée par des contractions et apaisée par son mari, c’est pourquoi l’enfer ne détruit pas. Il crée toujours, il donne naissance, il est fértile, il n’est pas la fin mais juste un début mal compris.

L’enfer c’est le bébé qui naîtra ce soir vers dix heures. Ce bébé connaîtra le monde tel que les autres l’avaient connu et connaissent encore, il vivra tel que les autres ont vécu, il réspira enfin. Il grandira dans un monde d’où il ne pourra jamais sortir, on est par nature condamnés, on est dès naissance borné, limité, restreint que nous ferait-il de mauvais en nous mettant dans un enfer d’une autre sorte ce dieu que je ne connais quère, auquel j’ai tant prié mais duquel je n’ai réçu rien d’autre qu’un couple d’adjectifs synonymes; ingrat, insolent. Ce bébé ouvrira les yeux lentement, il marchera lentement et grandira d’une vitesse inférieure. Ce bébé criera ce soir pour la première fois dans sa vie, parce qu’il sait bien dans quelle folie et dans quel monde il naît ; c’est un monde d’enfer.

L’enfer est dans notre âme chéri, dans tes yeux je crois l’avoir vu. Ne vois-tu pas un monde d’enfer à travers ta fenêtre, un peuple d’enfer, des hommes d’enfer? Ne vois-tu pas des cauchemars les nuits? Ne trembles-tu pas de peur? Tourmentes-tu pas? Ne te tourmente-t-on pas assez? Soyez le bienvenu dans un enfer mon cher bébé, pleures encore…

Je suis descendu mais je ne sortirai pas, vous en comprenez la raison j’espère…

Où est jup ?

Je suis venu sorti des amas des fleurs
Je suis venu rajeuni et glorifié par tant d’honneurs
Je suis venu pour celui que j’aime

…que je sentais aimer
…dont le goût amer
…me touchait du dedans.

Je suis venu de l’éternité
Je suis venu pour sa fraternité
Suis-je venu fragile
Suis-je venu amant docile
Je suis venu imbécile
Vénu des amas des fleurs

…placé juste dedans le coeur
…je suis vénu des terres de jupiter

Où est jup ?

L'homme au passé simple.

Lointain fut son cri,
Putain on me l’avait dit…
De ce regard hautain, il avait envie,
Airain fut ce sourire ahuri…

Les jours se passèrent sans lui,
Sans que je l’aie maudit.
Ils s’enfuirent jour après jour, maudits!
Sans que personne ne les ait suivi.

Jour après jour l’angoisse m’envahit,
Me languit, me séduisit…
Hélas il luisit, hélas il finit
Comme le papillon avili
Comme cette couronne fleuri

Des herbes, de soie et de ma patrie
De superbes voix m’enchantèrent, inouïes;
Mes peurs, mes affronts, mes puits…

Le chemin qui me suivait me nuisait…

…Le chemin que je laissai m’épuisait…

Le chemin qui me quitta mentait…

D’ou sortirent ce croisement de traits?

Des hommes…
Déjà prêts…

A vivre ces muets.

Hybrides sous l'arbre

C’est dans des doutes alignées
Sur une droite fixées
Où je l’eus trouvé
Et où je l’eus souligné

Quelques lettres revigorées
Par l’amant aimées
Et par un diamant ornées
Car l’aimant ne l’attirait… (guère )

L’hébreu de l’esprit épeuré
Le chinois des oreilles bloquées
L’arabe des voeux oubliées
Rien que le français qui ne l’attirait… ( guère )

Fatigué;
Sur le sol terrasé.
Mutilé;
Dans ce sol enterré…

D’une utilité…

Privée de cette purété engendrée
Alors metamorphosée soit son ame volée
Il vaut mieux le croire son identité dévoilée…

Sa couleur violet
Voire son corps violé…

AVEC deux PISTOLETS
Mes deux aimés
Sourient sous l’arbre
Guillotinnés,
Dans un paysage niais.
L’amour leur est inné;
A ces amants purifiés.
Oui mais,
Oui mais,
Oui mais,
De quel monde modifié?
De quels noms mêlés…

Des Vanités Vanillées

Du
Lait de nuit
Dedans
Le lit du bébé.

L’effet
De
Suie
Dans mon café.

Les quais
Dans le bruit
Quasi
Vidés.

Des
Lycées
De
Brevet.

La
Où
C’est
Chez les gens massacrés.

Parfumées,
Toutes colorées,
Mes bonbons,
Mes reines d’un sonnet…

Royaux
Sont
Tous ces sucres;
Sacrés, séreins, mes députés préférés.

Caramelisée,
Pralinée,
Oui, la vérité vaurienne
Mais adorée…

Des…
Vanités…
Vanillées.

Mi-écremées,
Mi-pleines de bonté…


Qu’est-ce
La vie
Sans que l’on ne soit tenté?

Où !
Est-ce
Ton air hilare?

Au moins,
Tu es mi-trempée
Dans ses eaux.

De l’étoile de Néptune,
Tu es née...

…Parmi les maux,

Tu es la seule…

…Mal-lunée

Unutsana.

Unutsana beni…
Hayatın seni belki bir iki gün tutan ellerini
Bir zebani gibi bazen seni caydıran sesimi

Unutsana!
Kuzey yelini…
Bir gün gelip uçuran saçını fırtına gibi
Karayelin kuruttuğu gözlerini dolduran hayalini

Unutsana!
Gemiyi…
Son güne kadar bekleyip de kalkarken gitmediğini
Hayalleri bir kutuya koyup açma diye tembihlediğini

Unutsana!
Evhamı…
Kuru kuru boğazından geçen ekmek parçası
Gibi yakan, gibi takılan, ağlamadan susturan… O halini.

Unutsana,
Uçmayı…
Sayısız kere yere düşsen seni kaldıracak olanı.

Unutsana susmayı.
Yine de binlerce kez seni susturmuş olanı…

Unutsana,
Acıyı…
Seni bandırıp bandırıp mutluluğa sonra arkandan vuranı

Unutsana.
Zavallıyı
Unut sen.
Mütemadiyen.
Bu garip adımı
Unutsana.
Bu mısraları çiziktiren
Hayatta bir ekseri, bir fuzuli…
Bir melankoli katar gibi,
Unutsana beni.

Hayal Meyal Hatırlarım…

Tuttuğunu koparanlardandı. Tuttu mu koparırdı yani. Camdan dışarıya bakıyordu, benim ona baktığım şu dakikalarda camdan dışarıya bakıyordu. Ah ne kadar da saf diye içimden geçirmedim. Garip, oysaki benim yerimde her kim olursa olsun izinsiz saatlerce baktığı bu kapı deliğinden hayatının akışını izlediği bu insana karşı bir suçluluk hisseder, bir etik muhakemeye sokardı kendini. Doğru değildi yaptığım, zevk aldığımdan değil, merak ettiğimden değildi… Sadece o anda orada olduğumdan bakıyordum… Ama sürekli… Ama her zaman değil… Bazen.

İlk gün camdan baktı. Uçsuz bucaksız, emsali dünyada bulunmayan bu İstanbul mavisi onu da cezbetmiş olmalıydı. Otele gelen çoğu insanın yaptığı gibi o da hemen kendini camın kenarına özellikle bu amaçla konmuş sandalyeye atıp, şu “garip” şehrin yanılsamalarını izleyecekti.

İkinci gün tekrar camdan bakıyordu. Camdan bakarak ufuk çizgisiyle bütünleşme çabası içindeydi sanırım. Yazar tayfasından veya sanatçı kafilesinden olması muhtemeldi, normal bir insanın gözlem limitlerini aşmış, artık cama başka bir anlam katmaya çalışıyor gibiydi.

Üçüncü gün tekrar o lanet olası camın önünde dikilmiş o salak bulutlara bakıyordu. Tamam buldum! Kesinlikle bir düşünürdü bu. Saatlerce fikirlerin uçsuz bucaksız denizine kendini demirsiz atan ve de saatlerce banyoya kendini kapayıp, her işini sadece ve sadece “saatlerce” sürmek koşuluyla yapanlar mensubu. Kim bilir o camdan nerelere bakıyor, hangi düşlere dalıp hangi tezlere ulaşıyordu kafasında. Adeta hipotez makinesi gibidir bunun gibiler, örümcek ağlarını ördükçe bunlar da hipotezlerini örer. Bilirim, ben sizin gibilerini bilirim.

Dördüncü gün biraz kıpırdadı ama cama yaklaşmak için. Bu da insan olduğunun has be has kanıtıydı benim için. Yoksa anlık bir şüpheyle bunun aslında bir heykel ya da bir göz yanılsaması olduğunu düşünüp bu davayı da sona erdirebilirdim. Evet, evet bu kesinlikle insandı; çünkü kıpırdadı.

Beşinci gün can havliyle biraz mırıldandı, sesi hırıltılardan ibaretti. Bir insanınkinden çok bir mahlûkatınkine benziyordu. Böğürtü mü?

Altıncı gün karar verdim bu her kimse hayatımın kadını olmalıydı. Gönül işte, ota da konar boka da böyle ne olduğu belirsize de konar değil mi ama?

Yedinci gün çiçeklerle geldim. Kapısını bir iki tıklatıp hemen oradan uzaklaştım. Beni görmesine izin veremezdim. Utangaç mıyım neyim ben de. Erkek adam çıkıp karşına “ben şu şu şuyum şöyle şöyle şöyleyim sen kimsin ve buradan cama bakarak ne yapmaya çalışıyorsun?”. Ama sanırım erkeklikten daha önemli mevzular var hayatta ne bileyim sevmek gibi daha ince olmayı gerektirenler mesela. Ya da yine sevmek gibi daha suskun olmaya zorlayanlar mesela.

Gün sekiz, ben âşık. Hem de sırılsıklam. Artık olay çiçekleri geçmiş, şiirler sel olup akmış kapısının önüne, ben artık utanmaz arlanmaz “aşk sınır tanımaz” triplerinde oturmuşum o koridorun kırmızı ucuz halısına. Mesele söylemek değil, elbet söylenir bir gün, elbet açığa çıkar gerçekler. Belki de hayatın muhakemesine bırakıyorum aşkımı, beni sınava tutmasını bekliyorum. Eğer gerçekse diyorum, elbet gelir bir gün yüzümün güleceği… Cümle kuramıyorum… Kendimi avutuyorum…

Dokuz, camdan bakıyor. Ya sen ne yaşadın ki şu kısacık hayatında? Sen ne gördün ki aşk nedir bilesin? Bilmezsin tabi, sana da oturup düşünmek kaldı tabi aşk meşk meseleleri hakkında. Senden ne düşünür olur, ne sanatçı olur, ne de eş olur şu kadının yanına. Kılığına bak bir kere ne kadar alt seviyesin. Ez, ez kendini ancak özeleştiri seni adam yapar. Bari olamadığın şu insanın onda biri ol da en azından dik yürü adamakıllı insan karşısında.

On, cam.

On bir yine cam.

Atla güzelim o camdan. Yani nedir bu takıntı bilmem ki. O camda ne varsa bende de var. Hem ben daha yakışıklıyım, daha bilgili, daha konuşkanım. Ya da öyle miyim? Sor bakalım aynaya… Desem… Ayna ayna var mı benden yakışıklısı bu dünyada… Evet anlaşıldı. Cam benden daha yakışıklı, daha istikrarlı ve de daha anlamlı. Bir nedeni olmalı tüm bu cansızlığın, bir nedeni var tüm bu manasızlığın.

Yeter demek çok basit, ama beklemek de bir erdem değil mi yahu. Hadi bakalım hodri meydan ben de kapıya bakıyorum bundan sonra. Kapım canım kapım, güzel kapım, anlamlı kapım, felsefi kapım… Kırmızı kapım, aşk kapım, oda kapım hayır senin kapın, senin odanın kapısı, senin açmadığın kapın, kapın, kapın, kapın…

Saat sekiz sularıyla bugün kendimi resmen sapık ilan ettim. Zoophile, necrophile, hypnophile veya pedophile değilim sadece scopophile’im, röntgenciyim be kardeş. Bunu itiraf etmek zorunda hissediyorum kendime. İlk cümlelerimi silin meraktan bakıyorum ben bu kapıdan içeri, aşktan bakıyorum, içeriye bakıyorum. Onun içini görmek umuduyla, onu biraz olsun anlamak isteğiyle.

Sevmek, doğmaktı. Belki de yeniden doğmak, ama ruhun en acı hali ise sevmekti. İnsan ruhu işte sevince eriyip şekil alırdı, tavlanırdı metal gibi demircinin ocağında. İşte sevdim.

Sevmek bazen sormaktı. Her yerde aramak, aranmak belki de umutsuzluktan yorgun düşmek biraz da susmak, oturup düşünmekti aslında sormayı (sormaktan daha çok). İşte sordum.

Sevmek bazen bitmekti aslında. Her yerde bitmek, yürüyecek gücü kalmamak ve soramamak aşkım nerde diye. Bitmekten daha çok onun olmaktı… Sonsuza dek onun olmak ve de varlığının yarısını ona emanet etmek. İşte bittim.

Sevememek ise içlerinde en acısı; işte sevemedim. O anda işte ben bittim.

Sevemedim camdan bakışını, halim içler acısı dışarıda bekledim.

Oysaki sevginin tüm kapıları açıktı ve ben tek kapalı olan kapıyı zorlamakta diretiyordum. Anahtarı yoktu, zaten açılması benim için bir rüyadan farksızdı. Sonsuz bir bekleyiş… Acaba öldü mü korkusu, acaba benden mi kaçıyor düşüncesi.

Yo hayır, ben delirdim.

Kesinlikle hem sapık hem deliyim hatta. Şuursuz ve fevri davranışlarımın kurbanı, niteliksiz ve de fani bir bütünüm. Haha en azından bir bütünüm. Çok görmedim daha yaşım kaç başım kaç… Âşık olmadım, aşk nedir bilsem belki olurdum, ama aşkı hissettim ve önemli olan da bu ya… Aşkı hissettim.

O kadına gelince birkaç gün sonra kalktı yerinden, demiştim elbet bir gün kalkacaktı. Bana doğru geldi ve kulağıma fısıldadı, ilk kelimelerimiz, bize ait olan ilk şey. Kadın tahmin ettiğim gibi bir yazardı. Aslında pencerenin önünde durup son eseri için ilham arıyordu, sokaklarda bir başkahraman, gökyüzünde bir figüran bulmuştu. Ama eseri benim üstümeydi, onu sessizce arkadan izleyen adam ve onun aşkı…

Oysa ben yokmuşum sadece bir kadın yazmış beni…


Varlığımın yarısı değil, tümü onun; ben yokmuşum bir kadın yazmış beni.

Ben YOKMUŞUM.

Sevgili her şeye...

Sade bir akşam olamazdı ya illaha zar zor geçen bir gün olacaktır. Sabah teker teker vapurdan inen binlerce karıncadan sadece birisi olamazdı ya sadece ve sadece benim için özel biri olabilir. Bu sabahın köründe gecenin gündüze karıştığı kesin, teker teker bu sefer biz anacağız sevdiklerimizin adlarını ağzımızla, bağıracağız, haykıracağız denize karşı. Binlerce bomboş şişeden atılan uzak adalara gitsin diye, beklediğimiz şu şişeler var ya geri dönüşünü hani içine not yazıp yazıp yolladığımız dalgalarla… İşte onlar, geri gelmeyen, gelseler bile asla tebessüm getirmeyen şişelerdi işte bunlar.

Karşımızda tarihin en güzel eserlerinden biri, karşımızda dünyanın en büyük insanlarından biri duruyor gibi. Bilmem kim, sadece yürüyor, sonuçta bir insan. Evet, bir insan sadece kendini düşünen yine benim canımı yakabilme potansiyeline sahip, kurt gibi kulaklarını dikmiş, elleri ceplerinde yürüyen bir insan.

Bilirim bunun gibilerini, uzaktan çarparlar hep gözüme, baktıkça bakasım gelir, kaçtıkça kaçasım. Her sabah demirlerim kendimi rıhtımın o banklarına ya da sağa sola otururum orası önemli değil, esas olan dalgalar ve sessizliği sahilin. Suskunluğum aynı onunki gibi, içten ve derin bir yerlerden sesler çıkarıyorum, mırıldanıyorum kendi kendime. Duyan olursa artık, hani duyan bu güne kadar çıkmadı ama bir bakan olursa belki o bile mutlu eder beni. Bakan oldu mu işte onun da farkında değilim. Sadece oturmak emelim, şu geçen binlerce insana bakmak, teker teker sadece göz teması. Çok mu acıtır canımı insanlar da onlara bu denli büyük bir nefretle bakarım. Hayır, asla onlar benim canımı yakmazlar ama ben onlara yine de bakarım. Sanırım küçük bir çocuk gibiyim, sadece ne zaman önüme bir paket koyulsa onu açmaya yelteniyorum. Eh tabiri caizse insanlar da paketlerim oluyor benim.

Dedim. Bilirim onun gibileri ya da bilirim sanmışım. Yürüyüşünden tanımıştım önce, sonra bakışından aşina bir tebessüm yakaladım herhalde. Kanıma göre, insanlar, işte bu dakikaların önemini kavrayamaz, bense sadece kabullenirim onları. Sevgililerim, o sabah vapurdan indiler, hepsini bir telaş kaplamış, hepsi ağlar gözlerle aksırıp tıksırarak önümden geçtiler. Bir kaç sevgilim yukarı, birkaç sevgilim aşağı gitti. Biliyordum hep böyle yaparlardı, yalnızlığım böyleydi benim. Tüm dünyayı seven ama sevilmekten uzak dalgalara, masmavi dalgalara yakın bir insanım. Sevdiğim her şey kayıp gidiyordu o gün de. Neden bilmem, bir insanın sadece oturarak bu kadar çok kaybedebileceği aklımın ucundan bile geçmezdi. Bir insanın sadece bakarak sadece dünyayı anlamaya çalışarak geçirdiği saatler her ne kadar ona gereğinden fazla acı katıyorsa da yine de güzeldi. Sevgililerimin inişini görmek, tekrar her zaman bıraktığım yerde onları bulabileceğimi bilmek bana güven veriyordu.

Bilirim sevgililerimin her birinin hayatını. Yıllar yılı insan sarrafı oldum, gözlerden kaderini, acısını, sızısını; ellerden uğraşını, hayalini, amacını bilir buldum kendimi. Severim hepsini, hepsi sever mi acaba beni? “Sevgili her şey” işte buydu onun adı da. Sevdiğim, sevebileceğim sevmekte olduğum tek kişi ; “sevdiğim her şey”.Gözlerim parıldıyor, ben görmüyorum gözlerimi, adını söyleyince öyle oluyorlar ama bundan eminim. “Sevdiğim her şey” , onun kelimeleri, onun hisleri, o, sadece o; isteğim sadece “sevgili her şey”’in gelmesi. Çok mu be hayat, çok mu görüyorsun oturmakta olan adama hayali, en azından bu hayali, en azından yarıkları gör kalbindeki. Sen hiç mi aşık olmadın “sevgili her şey”’e.

“Sevgili her şey” adı ne garip değil mi, komik hatta. “Sevgili her şey” ben gidiyorum demez asla, o hep yanınızdadır, sevgide, sevmekte, anlayışlı olmakta üstüne yoktur. Bahçelerinde Kadıköy’ün dolaşır. Yollarda karşılaşırsınız onunla, belki okul çıkışınıza gelir. Adı : “sevgili her şey”’dir, hani başka bir ada sahip olamayacağından değil cidden ve cidden sevgili olduğu içindir. Belki Bahariyede bir gün sırtınıza atlar, göremezsiniz, hava gibidir. Her, hem de her yeri sarmış, ince bir tatlı kokudur sanki. “Sevgili her şey” adını gerçekten hiç bilemeyeceğimiz ama hep karşılaştığımız bir şahsiyettir hayatta. Sevgili her kimse o da “sevgili her şey”’dir. Yavaşça vapurdan indiğini görebilmişim herhalde. Ondan aklıma takılmış o sahne. Evet, işte gördüm diyorum daha delirmedim, sevgili her şey o gün sabahın altısında bir vapurdan indi Beşiktaş iskelesinin önünde bekliyordum yine. Bana has o çok saçma günlük rutinlerimi yerine getirmekle uğraşırken aynı zamanda bir parıltı arıyordum. İnsan ne kadar çok afallıyor “sevgili her şey”i görünce. Hemen selam verdi. A konuşuyormuş. Bilmiyordum daha önce hiç sohbet etme fırsatımız olmamıştı. Ben de selam vermeye yeltendim ancak elimdeki tüm ıvır zıvırı düşürmemle elim ayağıma dolandı garip bir selam çıkıverdi ağzımdan. Yoktu sanki karşımda, var mı, yok mu bilmem. Neden görmeliydim sanki onu o dakikada. Hep böyle olur , “sevgili her şey” ne zaman karşıma çıksa ben sus pus kalırım. Söyleyemem tek kelimeyi telaffuz edemem. Hayat durgunlaşır ve zaten durgun olan bu hayat benim için daha da çekilmez bir hal alır. “Sevgili her şey” böyledir işte. Sevdiğinizi bilir ama o sizi sevdiğinizi göstermez, en azından siz her zaman hissedemezsiniz onun sıcak ellerini. Aşktır bu ama ne bileyim, sanırım içinden hikâye çıkmayacak bir aşk.

“Gerek yok böyle boş masallara. Sadede gelmek lazım değil mi ama. Şekerim ne demeliyim sana bilemiyorum hani geçen gün Müftüoğulları ile yemekteydik, orada da çıkagelmez mi “sevgili her şey”.Aman Tanrım tam bir felakettim, çıktım hemen evhamlı havalarımı sildim yüzümden, tebessüm taktım takıştırdım. Yürüyüverdim salona dimdik, karşılamaya. E ne de olsa “sevgili her şey” endamlı, boylu poslu kimselerden hoşlanır. Biliyordum bunu gerçi de son zamanlarda pek kilo almıştım, vermeliydim tüm bu kilolarımı. Hayatım ne diyebilirim ki tamamen ilgisiz yine bakmıyor yüzüme bile. Çok bozuldum hem o “sevgili her şey” değil mi neden beni sevmesin değil mi, söyle söyle ayol, değil mi?”

Diye yazı yazmalıyım aslında, ne bileyim ne kadar yapmacık o kadar iyi değil mi? Söyle söyle, değil mi? Sevgili her şey her yerde yine. Kim bilir nerde? Yok ki, var mı yok mu, kim bilebilir ki!

“Şekerim diyorum sana sonraki bilmem kaç gün beraber kol kola gezindik. Ben onlardan okula, o bizden işe gitti.(“Sevgili her şey ahhh…” diye iç geçirilir)Bu kadar mükemmelini hiç bulamamıştım, iyi kapıya demir atmışım demek ki. Çetin ceviz çıktı hani ya iki üç kadehe yine kafa olup gider. Koynuna alırsın bir güzel. Barlar sokağının çıkışında hep öper seni, hiç şaşmaz.”

Aslında böyle yazmak lazım samimiyet karın doyurmuyor, sevgi hiç doyurmuyor. Ne kadar yapmacık o kadar iyi değil mi? Söyle! Söyle, değil mi?

Çiçekler gelip gider efendim. Hayatta hiç biri kurtulamadı bu güne kadar. Hepsi o kahrolası havanın etkisi midir bilmem ama ondan dolayı boynunu büktü, soldu, hayata küstü. Tıpkı benim gibi hareketsiz, bilmem kaç gün durur onlar da. Geçmiş bir aşkın izlerini aramak üzere yola koyulalı yıllar oldu desem yeridir. Sonuçta zamanın bağılı da oluyor, hani bağıl zaman var ya, bazen saniyeler oluyor bazen dakikalar. Kerata! Bu bir aşk masalı değildir. Bu sevgili her şey’in hayatta yazmak istediği masalın ta kendisidir. Aşk zaten hep uzak kalmakta sevgili her şey’e. Yalnız sabahları kalkıp, yalnız akşamları yatağına girmekte… Herkes de sever keretayı, herkes Haşmet Gülkokan gibi selam verir ona. Gülen yüz. Boş be, samimiyet karın doyurmuyor hayatta. Hiç hem de hiç.

Sevgililerimin koynunda uyandım bu sabah da.“Sevgiiiii” diye bağırmamak ne mümkün. Açmışım yıllardır böyle samimiyete. Gerçi samimiyet karın doyurmuyor ama…
Her nedense bu gün başımı kaldıracak halim yok yataktan. Yıllar yılı kayıp aşk izinden sahile kadar sürüklenen martılar gibi ben bu gün pineklemekten herhalde resmen kurtulmuş sayılıyorum. Çünkü “sevgili her şey” her yerde… Bunu biliyorum.

“Sevgili her şey” bana çektirdiğin acılar her ne zaman diner, işte o zaman ben de senin karşına çıkar, kollarımı dolarım sana. İşte “sevgili her şey” bana yaşatmadığın ya da yazdırmadığın aşk hikâyesi böyle bir hal alabilirdi, bunu biliyorsun değil mi? Söyle söyle gerçi samimiyet sana yaraşmaz ama. Ne de çok söyleyeceğim varmış sana, hayatı anlama yolunda çok yol kat etmişim şu son birkaç yıl içerisinde. Gözlerimde parıltı kalmadı. Geçen insanlar bakmaz oldu suratıma. Neye alamet tüm bunlar. Sevdiğim seveceğim düşündüğüm öptüğüm ve bulamadığım “sevgili her şey” , onunla ilgili her şey, onu bana hatırlatan her yer, bilmem belki sokaklar, belki her şey… Seslenmekten bu kadar çekinme bana, yanında olacağım bunu biliyorsun, delirmedim daha. Bitmedi her şey bana bak, yüzüme, gözüme bak. Gör içimi.

“Sevgili her şey” en son Kadıköy civarlarında bir apartman girişinde baygın bir şekilde sabaha karşı yerlerde sürünmeyle uyuma arası bir pozisyonda görüldü. Bir titreme kapladı içimi. Televizyonda değil, resimlerde değil, hayatta onu yakalayabilmiş olmak cidden güzeldi. Bir masaldı kendisi tabiri caizse bir Kadıköy masalı benim kalbimde. Acı asla değildi. Hayattan bir görüntü işte… Herhangi bir adam yoldan geçerken gözlerime takılınca böyle oluyor işte. Her seferinde gözyaşı kalıyor ellerde. Haykırmaya denize gidiyorum. Yanım boş yine. Ölümün yolu açık, hiçbir engel yok ama haykırmak işte bu çok zor. Herhangi bir sevgi ihtiyacı içinde yine o rüzgârın arkasına saklanacağım. Kimse duyamayacak yine fırtınalarımı. Herhangi bir insana âşık olabilmek nedir bilir misiniz? Herkesin sevgilisi olmak… Herkes nedir ki, sevgi nedir ki, haykırmak bunları, bu kelimeleri, bu sözleri bu kadar zor mu cidden? Bilemiyorum arkanızı dönün ben hep orada olacağım. Banklardan herhangi birinde, hayatımın herhangi bir gününde, o soluk suratımla engin bir denizin hayranı olarak bakacağım. Banklardan birinde ya da herhangi bir yerde.”Sevgili her şey”in izini bulamayacağım, oturmaktan hiç sıkılmayacağım. Her yerde olabilirim, orada olacağım. Sus dediler bana susacağım. Görme diye bağırınca gözlerim kapalı, ağlayacağım. Bilmem, kim duyar sesimi ben Kadıköy’de olacağım. Kim bakar gözlerime hıçkırarak ağlayacağım. Tanırım sizin gibileri, en azından hayatınızda her biriniz bir kere vapura binmişsinizdir. Siz de benim sevgililerimsiniz. Sarılmak bu kadar mı zor, siz söyleyin. Ağlarken diğerlerini anlamak cidden bu kadar hatta daha bile fazla zor. Zor. Zor. Zor…

Ben rıhtıma doğru bakıyorum, sevgili her şeyimi kaybettim, sevgisiz değilim.
Ben rıhtımdayım hayatımın tek sessiz köşesi, sevgili her şeyi kaybettim. Görürseniz haber verin. Sevgilidir adı. Atlar sırtınıza giderken sokak aralarında. Bakınca göremezsiniz var mı yok mu bilemezsiniz. Gülümser size hep. Acıdır onu ısırmaya kalktığınızda, bir anda parlayıverir. Çok mükemmel sarılır. Sevgili her şeyimi kaybettim. Bulursanız Beşiktaş iskelesinin önüne lütfen onu bırakınız. Hemen yanı başıma… Omzunu koysun diye.

Sevgili her şey’e…

Ogeday Celep

L.T.P. ou langage très poétique

Langage très poétique;
Aujourd’hui des machines automatiques
Ecrivent des vers sadiques;
Des tics et des tacs ironiques.

Langage très poétique;
Demain on l’appelera l’art gothique…
Des stratagèmes des tactiques,
Des tics et des tacs font écrire ; mélancholique!

Langage très poétique;
Angélique??
Pas plus que des tics et des tacs et leur tactiques,
Des “bams” et des “pofs” satiriques.

Langage très poétique;
Ethique comme les sceptiques,
Pudique somme des êtres alcoholiques,
Générique, dans les lettres que reste-t-il de véridique?

Très poétique langage!
Alors les muses ainsi devenus des anges,
Fréquentez le pauvre pour qu’il ne dise “dommage!”
Mon coeur ne s’acharne guère oh hommage…

…A celui qui se sent sauvage.

Très poétique langage;
Voila l’art; je m’engage.
Dégagent de l’esprit alors “des sauvages”,
Les paroles coulent , je me crois sage…

Paroles ai-je dit?
Pas plus que des larmes…
Des roses parmes fânent,
Je laisse tomber mes armes,
Et au bout m’attendent des vacarmes…


Hélas la lumière est-elle si…
Hélas la lumière elle est si…
Oui , elle l’est , elle l’est ,oui
Langage très poétique c’est la manie
Ma manie
Mégalomanie!



Langage très poétique
Qui en rêvait
D’un jour voir la beauté
De sa propre crauté.

Langage très poétique…
Ainsi fallut-il qu’il écrivît…

Neptün Suları.

Kuş sesleri
deşiyorlar beni
Acı-sız yatıyorum
acı alnımda yazılı
susmak diyorum
sesler
duvarlarda oynuyor
gölgeler değil
arkamdan sesler önümden sesler
dört bir yan hüzün
tarlanın nadas vakti
bu bir ölüm

çığlık
değil
uzuncana bağırışlar
iniltiler
sessizcene ağlayan inlemeler
yavaş adımlar
daha yavaşları
bu bir bölüm
hayatımın kalanını bulun
bu bir ölüm

zıtlaşan melodiler
sessizcene eriyen yokolan
ses-ler
yoklar
değiller
bu bir ölüm

baş ağrısı
isyanımın güneşi doğmuş
haberim yokmuş
kalınlaşan sesler
beni boğmuş
ağlamak ağlamak ağ-lamak
ağ- bu bir ölümmüş

yavaş
geliyor
yavaş gidecek
kanlar
teker teker
bitmeyecek
sallanan kafalar
kaderin dersine boyun eğen adamlar
zevk sesleri
gülüşler
içinde acı olmayacak
ama acı doğuracak
bu bir ölüm

kötüyüm
bulantı belki
kötüyüm
evet içimde
kötüyüm bu
bir ölüm

ölümü gördüm
gözlerde değil
gözlerle değil
ölümün öldürdüğüyüm
acı
şefkat?
yok
yok
hayır
yoook...

gitar ezgileri
çapraz uyak
vari
türevi benzeri yani
ölüm gibi
buz sesi
onun
ona has
laneti
sevgim
sev-gi-lim
sevgiyim
ölmüşüm
ölümmüşüm

doğmazmışım
yaşlanmaz
gözleri yaş dolmaz
bütün olmaz
solmazmışım
baharda
ancak kışları
ölümmüş

kuru...
ıslak...
hayat?...
ölümmüş...

Bir nefeste karakedi parodisi

Elleri titrek titrekti, işte bu yüzden hayatı ellerinden kayıp gitti. Mutluluğu bir kar tanesinde ararken, kar tanesi ona geldi. Bilir misin; mutluluk kar tanesi değildir olamaz çünkü hem erir hem de çok basittir, sinirlendirici bir basitlik… Ah ne kadar melankolik, ah ne kadar ölümle evlenip gitmelik… Herhalde bu kış yine geldi halleri ayın med-cezirlik, elleri tutamaz oldu aruzunu; kasidenin hali gülünçtü bu kış… Güzel yaşayıp güzel görünmek isteyenin, elleri hırsla soğumuş, ruhu günsüz kurumuş. Belki sorun kış değildir demeyi unutmuş suratında son bir gülümseme fotoğraf negatiflerinde donmuş… Ruhu alev alev donmuş… Hayatı gözlerinden kayıp gitti, bir iki üç ve gözler görmemeli, gözler donmuş… Alev alev yanmış, yanarak da donmuş… Elleri bıçaklı, ruhu temiz kirli çocuklar, kirletilmiş çocuklar ormanda ateş etrafında döner “mini-mini-bir-kuş” gözlerinde alevler oynaşır ne kırmızı ne turuncu “pencereme” dudaklarda acı dolanır ne sevgi ne mutluluk “konmuştu”.Konan ruhların hepsi bir anda karanlıkta kendini kaybeden ruhlardır, onlar da oynaşır “aldım onu içeriyeeee… “Ne kadar da solgun suratları, ne kadar da titrek elleri, duaları kırmızı kan gibi akar, suratları katil siyah gibi kovalar. Bütün bu korkular içinde ruhu titrek hayat ruhundan kayar, orada bir iki kurtçuk dolaşır, huzurun ellerinden bir kuzey yıldızı ışığıyla doğup saf kış suyuna atılanların hikâyesi güney akşamının susuzluğunda biter, hayatın susuzluğunda, vişneçürüğü buruk kalpleri hilal olup gökyüzüne çıkabilse herkes ondan tadabilse.

Ellerine doğan her acının insanlarının sevdiği her dakika mavi adını alsın, anların sevdikleri maviye baksın, bakadursun. Biz kalkalım; ruh titrek, çekilecek. Bir bir dehşetleri görmektense herkesi pamuk yastıklar üstüne yatırıp onlara her istediğini sunmak isteyen bir masum gibi olun, topraktan doğup toprağa gidin… Saçlarınız kahverengi, elleriniz esmer, gözleriniz siyah olsun, topraktan toprağa gidin, elleriniz beni tutsun, elleriniz onu tutsun ister toprağa ister toprağa gidin. Babil’e vardığınızda size âşık olup halinize mutluluk verecekler, omzunuza tutunup toprağınızı isteyecekler… Ne gerek toprağa Babil’in gölgelerinde, ne gerek size Babil’in sözlerinde… Siz de insansınız bedeniniz titrek o da bir gün sevilecek, devrilecek. Yarım sayfa gibi kalacak hayatınız desek. Bir huzur uğrunda isek, ruh, beden titreksiz zaten bir engerek, kurbana ne gerek, huzurdan gidersek huzur bulacağız elbet… Elbet… Ruh canım ne demek, beden emret; hayatı kurumuş mavi karanfillerin, ruhları açılır. Her huzuru taçlandıran yaprakları savuran rüzgâr bir mezar başına, bir yarama dokunur… Salına salına her bir sokağın dönemecinden sapar, hayatın sonuna gelmiş gibi bir sonbahar kalbimin benden kaçtığı… Bilinmeyen mavisi bir karanfil sonbaharı. Hayatım yine morglarda çürüdü: soğuk, soğuk ve yalnızca soğuktu. Her bir duvarın arkasında bir acı beklediği; bile bile ben bir kara kedi gibi –kara, kedigözleri dehşetle sıyrılmış- patilerimi sıkarak salına salına yürürmüşüm, bir de ne görürüm mumlarla, aynada ben varmışım, ben görmüşüm…

Hayatın mutlu melodilerinin ki her zaman minörlerle yazılırlar, fa do sol’lerinde gezerken rivayete göre bir kara kedi görmüş aynada, tüyleri siyah, kalbi gece yarısı şeffafı. Ciğer korkusundan titrekmiş, patileri sağa sola giderken çok komik imiş, gözlerinin sarısı altınken çok rüyalar edinmiş kendine. Zırva, boş laf kadar titrekmiş… Üç paralel ışığın giyotininde kafasını kestirmiş, huzur şarıl şarıl akmış; üç dikey ışığın mızrağına kalbini asmış; kalbi de çok büyük ve özgürlük mavisine bakmaktaymış… Üç yatay ışığın rendesinde törpülene törpülene bir insan, bir insan ve bir insan doğmuş: esmer ten, siyah saç ve siyah gözler doğrulurken uzaya kara kedinin hikâyesi komik gelmiş halka. Alay etmişler kara kedinin haliyle; üç sonbahar rüzgârı tez kafalarını kese. Doğrulurken uzaya karakedinin, karakedinin, karakedinin gözleri ağlamış, o ağlamamış, o gün melankolik değilmiş, burç falı öyle demiş… Satir satir satirik toplumun pireleri –ama kara kedi artık insan değil mi? olsun ironi- birer birer gelmiş yeni yaralarla dokunurken gül çiçeğine halleri pekiyi değilmiş… Kendini bir boşluktan, bir hiçten bir kara’dan gelmiş gibi hissetmiş ama o kadar güzeldir ki kara kedi bilirsiniz “hiç kimse sevmez”…İnsan kara kedi titredi mi? Bana mı öyle geldi? …İster yedi periler girsin rüyasına, ister yedi hatunlar sevsin karakalem kediyi o ise çok güzeldi kimse sevemezdi, kimse bilemezdi ama üzülmüyorum bu gün o aldığım mumlara… Karalama kedi aynada gördü, mumlarda. Bir nebze gerçek, bir hayal tebessümü, bir depresyon meltemi, burcum ve yıldızlar ellerinden tutuverdi mi?

Yapay toplum; bir elma şekeri gibi her şey yapış yapış; çekici ama kırmızı ve tehlikeli. Karanlık kedi üç ışık arkasında zaten olabildiğince yapay idi, mükemmel miydi değil miydi? O da bilmiyordu, azizler insan olmak nedir bilmez, mucizeler gerçekliği kendileri sanırlar ve güller dikenleri hoş bulurlar. Gece yarısı kediler çatıda Ay’ı seyrederken mutlu olurlar. Gözlerinde hayat var artık bilumum onlar da buradan bir huzur koparırlar… Karakedi mükemmelsin. Yat uzan. İstediğin nedir dersin… Ellerinle gönlü tut belki yeni bir şeyler hissedersin… Ne kurban ne azizsin; sen “yaşamayı” hak edersin! Ellerin bende olsun, senin yerine nefes alır veririm, senin yerine ö-le-bi-li-rim. Gözlerindeki manasızlık seni değerli kılar, bedenindeki siyah tüyler kendi başına çıkar. Gözlerin beni görsün, bu kadar soruyla kafanı hiç yorma… Damızlıktır, insanlar. Hayatları boyunca güzel kalırlar ve mutlu olurlar –bir kafes arkasında-.Minderlerle rahatını sağla, yemekleri baharatlı yapmak lazım bir daha… İsterse eğil önünde, isterse eğ onu, isterse dövsün, isterse seni bin parçaya ayırsın, isterse seni kullansın; gör beni… Mumların alevlerinin azıcık da olsa aydınlattığı kış mevsiminin buharlı odasında aynanın kenarına sürüne sürüne kuyruğunu oynatan bir kara kedi gelir. Gözleri kendi üstüne dikilmiş. Pencereden ay gözükür. Hilal, gece ve yarısı yani gece yarısı oda, odada, odaya… İnsanın ölümlülüğü olsun mavi, insanın iğrençliği olsun daimi ve mavi insanın toplumu olsun bari insan mavi… Karanlıktır kedi elleri seni okşadı mı bir kukla gibi hizmet ver, onlar mükemmel… Sen de karanlık kedi sen de…

Cuisine.

Si le coeur, si vite , s’abîme
Et si la lune le déprime;
Si le bijou étincelant décime ,
Et si son nom rime;
Je saurai les revenants animes…

Si la joie est sublime;
Ma joie ; comme la farine,
Poudreuse ,blanche et fine,
Sous le coup d’un air sacré de morphine.

Est-ce ces regards qui oppriment?
Le prohibité de la probabilité en centimes?
Est-ce des regards qui légitiment?
Des flammes, des étincelles, des bougies se résignent?

J’espère que l’amour me marine!
Et sous sa toit, que je le réprime!
Car ma discipline:
Est trop maligne…

Dans entre et au-delà des lignes-
Dans entre et au-delà des signes-
Les arbres pleurent en résines;
A son tour l’esprit se fond comme

…la margarine

Beden Pazarından Bildiriyoruz.

Acaba insanlar anladıklarımdan ve kendi anlattıklarımdan en az benim onları anlayabildiğim kadarını anlayabiliyorlar mıdır? Bilmem derim ve yola devam ederim, hayatta felsefeye gerek yok herhalde biraz da sadece o an var olduğum için var olmam gerekir sanırım. Hayat zor kafamdaki koca siyah soru işaretleriyle yaşamak pek de eğlenceli olmasa gerek. İşte belki o yüzden oturup oturup dinlenme ihtiyacı duyuyorum. Yaşlılıktan olsa gerek, kemiklerim kireçlenmeye başladılar. Takır tukur ediyorum artık yürürken. Nefesim eski kokuyor, biraz da hastalık tabi ki. Ruhum dinç değil artık aradığım huzurun yıllar yılı peşinden koştuğum huzurun bu kadar sıkıcı olacağını bilseydim eminim başka dileklerde bulunurdum. Yine kader deyip geçesi geliyor insanın artık gözyaşları titrek ellerimde birikiyor. Hep bir iç çekiş her nefesim sanki son nefesimmiş gibi. Artık anne de yok korkuyorum demek için, başını koyup omzuna ağlayabileceğin sevgilin de yok. Kemikler var. Köpekler var. Hep seni dinlermiş gibi gözüküp asla dinlemeyenler var. Titrek eller dedim ya yazarken de titrektir ruhum, dalgalanırım. Çünkü hayat zor…

Yaşlılık sendromumun bu dakikalarında cidden ne diyeceğimi ben de bilemiyorum. Sabah kalkıp bir gün aynanın karşısında saçlarımı beyaz bulmadım, kendimi üzülüyormuş gibi göstermeye de çalışmadım. Sadece yaşadığımın farkına varmamla birlikte bir baktım ki aynı zamanda yaşlanmışım. Yaşamanın bedeli bu olsa gerek. Bu kiralık bedenlerin cidden de çok yüksek fiyatlara satıldığını ben de duymuştum gerçi ama bu kadarı da fazlaydı. İlahi kattaki enflasyondan olacak artık hayatlar, bedenler ve envai çeşit diğer ilahi zerzavat son dönemde çok pahalıya satılır oldu. İnanç mesela son dönemde çok rağbet görmeye başladı, neredeyse yok satacak. Yarına inanmak, bir insana inanmak, geleceğe inanmak, iman… Bunun gibi inançlar son günlerde az bulunmalarının bir sonucu olarak piyasada çok faiş fiyatlara kapatılır oldular. Tabi bizim gibi orta kesim küçük burjuvaları da Madame Bovary gibi borç alıp alıp hiçbir zaman bu borçları kapatamayacaklarını bile bile batağa gözleri kapalı kendilerini attılar. Toplumun bu alandaki talebini karşılamakta zorlanan melek üretimciler elde edilmesi zor olan hammaddelerden ve de çok yükseğe mal olan üretim fiyatından yakındılar. Ancak toplumun bu gibi bir talebinin olması da bireylerin artık bir değişim çerçevesinde olduklarını ve de sürekli olarak ruh sanayini geliştirmeye yönelik atılımlarda bulunduklarını kanıtlar.

Tabi dönemimin ekonomik özellikleri değildi beni yaşlandıran. Bir sabah kalktım ve önceki paragrafta inkâr ettiğim şekilde (ki buna inanmanızı sizden beklemeyeceğim) kendimi artık en ufak bir işi bile yerine getiremeyecek durumda yaşlı buldum. Bedenler pazarında bu eski model cidden pek para etmezdi zaten ilk düşündüğüm de buydu ya: ikinci elden satarak bedenimi, üstüne bir miktar para ekleyerek yeni bir model kapacaktım. Özellikle bu hayalimin gerçekleşmesi için işime daha sıkı sarılacak, sürekli olarak kendimi yazı yazmaya verecektim. Dönemin metroseksüel edebiyatçılarından arkadaşım Faiz Namira’nın da dediği gibi bu gibi işlem sayesinde kendimi daha genç hissedebilecektim. Ancak genç hissetmek neydi, işte bu konuda pek fikrim kalmamıştı. Hatta bir an tereddüt ettiğim de oldu, ne demek yeni bir beden dedim kendi kendime. Aynanın karşısındaki bu yaşlı ve de prestiji kaybolmuş surattan cidden sıkılmıştım öbür taraftan komik bir şekilde ona bağlanmış olduğumu hissettim. Sonuçta sadece bir bedendi benimkisi; yan sanayiden kapatmıştı bizimkiler. Doğduğum ilk yıllarda öyle gelişmiş beden modelleri yoktu, şimdikilere bir baksana azizim hepsi maazallah kaslı, iri yapılı ve daha, gittikçe daha çok, gerçeğine benzer, gerçek insan yapısına uygun bedenler. İç çekişlerimin işe yaramayacağını biliyordum.

Beden pazarı ve bu dünyaya getirdikleri cidden ilginçti. İlk girdiğim anda kendimi bir an kaybolmuş hissettim, düşünsenize doğmadan önce, sadece ruh iken tek isteğimiz bir bedene sahip olmak. O bedeni seçme şansı ise bize verilmiyor, ailemizin ne kadar çok parası varsa o kadar iyi birer bedene sahip oluyoruz. Dünya acımasız geldi gözüme, sağlı sollu pazarcılar bağırıyorlardı. Sesleri kulağımda hala çınlar ama nafile ben bedenleri gördükçe gözlerimi zorla açık tutarak ilerliyordum, sadece ses de değildi beni rahatsız eden bedenlerdi. Düşünsenize çıplak bir sürü et parçası havuçlar gibi üst üste serilmiş. Seçmece bunlar felsefesiyle satılıyorlar, gelen bir kadın tezgâhtarın mallarına laf atıyor, tezgâhtar bedenlerinden en güzelini seçip özelliklerini anlatıyor. İlahi güçler tezgâhında ise daha önce hiç görülmemiş modeller var. İnsanı şaşırtıyor ne de olsa dünyanın kuşkusuz en yaratıcı modacısı tanrı olsa gerek diye bir kez daha aklınızdan geçiyor. Hayatın türlü türlü zorluklarından yıpranmış bedenler çeşitli tamirhanelerde düzeltiliyor. Arka tarafında pazarın bir tamirciler sitesi kurulmuş, buradan acı sesler geliyor arada sırada ama bu binalarda yüzyılın buluşlarından biri olan beden biliminin en ince ayrıntılarını bilen uzmanlar eskimiş bedenleri yepyeni yapıp çıkarıyorlar.

Pazar havası da çok sıcak ne yazık ki bu bedenlerin günübirlik gelip gitmesi çok yazık oluyor. Her gün binlerce beden bu pazara gelip ruhların teker teker ellerinden geçiyor, beğenilmeyenler ise gün sonunda atılıyor. Bir bedene ihtiyacım var, demiştim evet bunu ben söylemiştim. Haklı mıyım bilemiyorum. Buruşmuş ellerim; on sekiz yaşıma bastım basalı bana bir haller olmuş. Baksanıza ne hallere gelmişim bedenler pazarında kendine beden bakan ellilik kadınlara benziyorum. Kendimle ilgili sorunum o değil şu sırt ağrısı cidden içimi sızlatıyor da ondan. Hani o eski sırtım bana geri geleceğinden değil umudum en azından bir on yedi yaşında gözükebilmek için neler vermezdim. Bir sene bile işte bu kadar fark ediyormuş insan hayatında. Bedenimin eskidiğinin ve yavaş yavaş derimin döküldüğünün farkına vardığım anda tepkim hemen bu pazara gitmek olmuştu, evet, doğru. Ancak orada insanın bedeninin bu kadar yüksek fiyatlara satıldığını görmenin dışında insan bedeninin ne kadar beş para etmez hale geldiğini de gördüm. On sekizine geldiğinde eskiyordu, son dönemlerde sağlam bir beden bulmak çok zor olmuştu. Herkes ne de olsa yarın yenisini alırız, beğenmezsen bu sefer de pembesini alırız düşüncesiyle aşırı bir savurganlığa gittikçe bu bedenler de çürümeye ve sonunda kullan at bedenleri yolunda ilerlemeye başlayacaklardı.

Hayatımın en ilginç deneyimlerinden biri de bu olmuştu. Bir hafta için bana yetti doğrusu, daha uzun süre bu konu üzerinde düşüneceğe benziyorum. Bakalım şu bedenimi, şu vefakâr bedenimi bir gün razı olup da doğanın yasalarına karşı çıkmayı göze alarak değiştirebilecek miyim? Ama nedir biliyor musunuz bu ilahi ticaret çemberinde beni en çok üzen, insanların ellerindeki inancı bile tezgâhlara koymayı, sevgilerini bile ambalajlatıp para için olmasa bile belki yeni bir sevgi, belki yeni bir beden karşılığında takas etmeleri cidden hayatımın şoku oldu. Bana yaşlı diyebilirsiniz, evet belki, yaşlandım belki, cidden eski kafalıyım. Dinozorluğa bile aday gösterilebilirim bu konuda, çünkü hiçbir bedenle takas etmeyeceğim ve hiçbir tüccara vermeyeceğim inancım şudur ki insan bir ortak pazarda serbest ticaret kanunlarına dayalı bir şekilde kendini satan bir varlık değildir. Çağımıza ayak uyduramadım, bu insanların ve bedenlerin; ruhların ve yankılarının içimde bıraktığı acı, feryatları ve de yoksullukları beni içimden yiyor. Bu çağ beni eritti, bir gün kalkmışım, bakmışım ki yaşlanmışım. Aynen ikinci paragrafta karşı çıktığım ve inkâr ettiğim ya da görmemezlikten geldiğim gibi anında yaşlanmış bu bedeni, dünyayı ve çağı fırlatıp bir kenara atıvermişim. Bu bir değişim, ölüm de öyle…


Aslında dedik bunları, tekrar etmekte yarar var ama. Hayat zor, bunu biliyoruz, her geçen gün yaşlıyız biz. Her sabah kalktığımızda titrek ellerimiz, azan diabetimiz, yavaş yavaş beliren presbitimiz ve ekseriya hastalıklar bizim peşimize her gün ayrı ayrı yeni dem düşüyorlar. Hayat zor insanı dalgalandırıyor, bedeni şekilden şekle sokup, ruhu bayrak gibi geriyor. Ufak ufak biz de çürüyoruz, bedenler pazarına yolu düşen ve bu yollarda kendini harap eden insanlarımız ne yapsınlar. Çok da haklılar hayat bizi hamur gibi alıp oynayıp oynayıp fırlattıkça biz de hamur gibi şekilden şekle gireceğiz. Bir kaçımız dışında tabi ruh olarak kalmayı seçen ve tıpkı hayatın bizi alıp fırlattığı gibi biz de bedeni fırlatıp atacağız. Günün birinde ilahi bilimler ışığında aydınlanacak bu yeniçağa hepimiz şimdiden hoş geldin diyerek bedenlerimizden kurtulacağımız günü sabırsızlıkla bekliyoruz. Çünkü acıyor canımız. Canım acıyor. Kırıldım. Bir oyuncak olmak hem ruhumu hem bedenimi kırılgan kıldı hayata karşı ve acıyor işte. Ne bilelim sevgili okuyucular, biz insan bedenini ellerimizle kırdık, kendi ellerimizle kendimizi hamur ettik. Şimdi ise ilahi adaletten medet umuyoruz ki bu gökyüzünde ve bu cennetsel demokraside maalesef hiçbir zaman haklı yanımız görülmedi. Bu sefer zincirlerimizi kırıyoruz. Hem de her alanda çağımızın cennetsel oluşumları aşağıda detay ve güncellikle bedencilik konusunda aklımızdaki fikirleri açıklığa kavuşturacaktır.

Yeni oluşumlar ve yeni arayışlar insan ruhunu değişik atılımlara götürmekle kalmayıp yeni bir politik oluşumu da tetikliyor. Bedencilik adı altında hem resim hem de edebiyat alanlarında çağımızı etkileyen düşünce akımı doğrultusunda, çağımızın önde gelen anorexic ve blumikleri imaja ve prestije dayalı bir toplumun gün geçtikçe daha gerekli olduğunu savunmaktalar. Nevral Hiktan bu hareketin öncülüğünü yapmakla kalmayıp yeni kurulan bedensel refah partisinde baş koltuğu almıştır. Bedenler pazarında da çok popüler bir yere sahip olan ünlü estetik cerrahı, bedencilik alanında ünlü keşifleriyle de insan aklının sınırlarını zorlamıştır. Nevral Hiktan’ın yönetimi altında gelecek hafta gerçekleşecek bedensel kurtuluş taktikleri adlı sempozyuma katılacak on komşu din cennet başkanı konu hakkında yeni bir düzenlemeye gidilip gidilmemesine burada karar verecek. Eğer bu hareket aktif halde çalışmalarını sürdürürse imaj çağı olarak şimdiden tarihe geçmiş yüzyılımızı politik sistemdeki ilerlemeleriyle de tarihe geçirebileceği umulmakta. Bunun yanı sıra bireyin ifade ve de ruhani kesimine ağırlık veren esoterik bilimler vakfı kurucu başkanı Muktim Helalu beden pazarlarının ve bu gibi ortamların çeşitli uzmanlara çok büyük iş kaynağı sağlaması ve toplumun bedensel refah düzeyini dengelemesi açısından çok yararlı bulduğunu belirtti.

Cennetsel oluşumların sürecini gelecek sayımızda da incelemeye devam edeceğiz, ancak belirtilmelidir ki bir alt oluşum olarak anti-bedenciler kaotik federasyonu bu konuda baskıcı ve de kesin bir tavır içindedir. İnsan bedeni asla ve asla kullanılmamalı, satılmamalı ayrıca asla ve asla alınmamalıdır. Toplumun gerçekleri yüzümüze işte bu kadar sert ve karmaşık bir şekilde vurulmuş iken ben oturmuş canımın acımasından bahseden ve yakınan bir gazeteci, sesimin duyulmasını umuyorum. Tabi ki de beden bir toplumsal obje olarak haklı yerini bulmalı, ancak bu kadar ön planda kullanıma ve ticarete açık olup olmaması gerektiği şüphelidir.

Saygılarımla Minaür Velki

Amorothalpik Hastalıklar: Ne? Nerede? Nasıl?

Bir gün 24 yaşında bir adamın sizi Bağdat caddesinde sürüklediğinin farkına varırsanız bu hayatınızda ters giden bir şeylere alamettir. Sürekli olarak kendinizi yiyip bitirmeniz artık kesinlikle bir kaçış, bir tercih değildir. İnsanlardan bekledikleriniz sizi binlerce kez hayal kırıklığına uğratmış, sizi oradan alıp buraya atmış, savrulan bir yaprak edasıyla sürekli kendinize acımışsınızdır. Muhtemelen durum pek parlak değildir. Tedirgin olma saatleridir bunlar. Sessizcene oturmak değil daha farklı bir tedirginlik havasıdır. Bu sefer kendinizi unutursunuz, yine başkalarını hatırlarsınız. Hayatınız boyunca zaten her gün aynı duygu değil miydi yaşadığınız, bir insan korkusu, bir insani korku, bir insanı kaybetmenin o dayanılmaz insani korkusu. Sürekli olarak kafamızda dönen düşünceler vardır. İşte bu da onlardan biridir yalnız bu sefer düşünce değil insandır kendisi. Takdim edelim, nam-ı diğer hiçlik.

Evet semalarda hüküm süren bu hiçlik havası bırakın dinmeyi sağanak yağış halinde tekmil insanları etkiliyor. Bakalım sonumuz ne olacak. Çünkü bilemiyoruz evet bilemiyoruz adamlar bizi çekiştirirken biz ne yapacağımızı bilemiyoruz. Sürekli olarak bir olayın içinde kendinizi bulup ellerinizdeki tırnakları tıkır tıkır yemekte ısrar ediyorsanız hayatınızda cidden bir problem var demektir. Özellikle kahveye ve sigaraya asılan insan stereotipinde ciddi bozulmalara yol açabilecek olan bu hastalığın adı da yoktur , daha tıp literatürüne de girmeyi başaramamıştır. Ama öyle kendi halinde aramızda dolaşır, selim bir urdur kendisi adeta.

Evet bu bir hastalık olabilir ama zamanla bununla yaşamayı öğreniyorsunuz. Hem nasıl kanseri yendiler onu bunu alt ettiler bunu da edecekler günün birinde. Seminerler ve destek grupları sayesinde ayakta durmaya çalışabileceğiniz gibi çeşitli rehabilitasyon merkezlerinde de bu konuda size yardımcı olabilecek uzmanlar vardır. Hayatınızda çok önemli sonuçlar doğurabilecek ve sizi farklı sonlara yönlendirebilecek bu hastalık çağımızın tehdidi olma yolunda ilerlemektedir.

24 yaşında bir adam tarafından Bağdat caddesi boyunca sürüklenmek suretiyle bulaşan hastalığın belirtileri sonraki duygusal ilişkilerinde sağlam temellere dayanamama, hayata bakış açısında beliren pesimistik unsurlar, iletişim açısından çeşitli problemler, yoğun duygusal yüklenme sonucu olası depresyon ve kriz seansları şeklinde sıralanabilir. Hastalığın literatürde karşılığı olmamasına karşın Fransız doktor Leberron Leberrier bu hastalığa ilk teşhis koyan doktor olmuştur. Adını notlarında amorothalpik reactil kompülsiyonu olarak açık şekilde ve A.r.*a olarak kısaltılmış halde verildiğini görüyoruz. Bu hastalığın bir başka versiyonu olan A.r.* b (amorothalpik revers b) ise Bağdat caddesinde sevdiğiniz kişi tarafından bekletildiğinizde ortaya çıkmaktadır. Özellikle ayrılığa ve de hayattan kopmalara sebep olabilen A.r.*b daha sonraki dönemlerde de periyodik olarak etkisini göstermekte ve bireyleri bıkkınlık ve revers tepkiler dediğimiz karşı çıkma, aggresivite ve kompülsif davranışlara yöneltebilmektedir.

Hastalığın keşfi çok garip şekilde doktor L.Leberrier’nin türk sevgilisi Nazan ile geldiği Bağdat caddesinde ayrılma haberini alan doktorun bu hastalığa yakalanması ve kendi üzerinde yaptığı duygu tahlilleri ve kalp testleri ile gerçekleşmiştir. Bunun yanı sıra tipik bir A.r.*c hastası olan doktorun da ayrılma vakasına maruz kalarak bir amorothalpik kalp krizi geçirdiği ortadadır.A.r.*c’nin diğer iki versiyonundan farkı daha kalıcı ve daha efektif olmasıdır.Bu hastalık sonraki evrelerinde eğer kontrol altına alınamazsa delilikle sonuçlanabilir.

Amorothalpik insan homeostasi’sinin düzenlenebilmesi için yoğun bir duygusal refaha ve de yaşama şevkinin yanı sıra, sağlam dostluklar ve gelişmiş aile bağları amorothalpik hastalıklardan korunmanın ilk şartlarındandır. Dünyada her ne kadar duygusal tıp konusunda ilerleme katedilmiş olsa da bireyin kendini koruyamadığı ve de modern dünyamızın izole sosyal yaşamında sürekli olarak yaşadığı bu ufak revers tepkiler hayatımızda çok büyük değişikliklere sebep olabilir.

Leberrier’in kaydettiği ikinci bir vaka ise Miloseviç Yaksukina adında Rusya’da yaşayan melez bir Çinliye aittir. Etnik kökenin bu hastalık üzerinde hiçbir etkide bulunmadığını ve de her ırkta ve bünyede farklı tepkiler gösterse de hastalığın genel hatlarının değişmediğini belirten Leberrier , tipik bir A.r.*c hastası olan M.Yaksukina rehabilitasyon sonrasındaki görüşmelerinde yapılan kayıtlarda cidden topluma adapte olamamakta ve periodik olarak özgüven yıkıntılarına maruz kalmaktadır.Bu nöbetlere Miloseviç nöbetleri denmesinin nedeni de budur.Nöbet sırasında hasta özgüvenini parabolik olarak yitirip geri kazanmaktadır.Üstüne üstlük bu olay sadece birkaç saniyede gerçekleşmekle kalmayıp hastayı zorunlu dil kontraksiyonlarına itmektedir.Kısacası hasta “kilitlenip kalmaktadır”.

İlk A.r.*b vakası ise Bağdat caddesinde sevgilisini bulmuş, orada sürüklenmiş( ki 24 yaşında olması da hastalığın oluşum sürecini çok etkiledi) ve de orada ayrılma eylemine maruz bırakılmakla kalmayıp, ayrılmadan önce bekletilme krizine sokulmuş olan bendenizim. Hastalık beni garip etkilemeye başlamakla beraber bu alandaki bilgilerimi ve referansları toparlayarak geniş çaplı bir araştırma yolunda ilerlemekteyim. Tıp literatürüne artık geçmesi gerektiğine inandığım amorothalpik hastalıklar ve amorothalpic sensible medicine (A.S.M) adı altında yurtdışında ilerletilen cerrahi ve tedavi dalının ülkemizde de aynı önemle değerlendirilmesi gerektiğine inanıyorum. Bir A.r.*b pozitif olarak hayattan bezmişliğimi bırakın sürekli olarak kendimi Miloseviç nöbetleri içerisinde de bulmaktayım. Leberrier’in belirlediği semptomlardan çok daha fazlasını gösteren aşırı duygusal bünyelerden bir tanesine sahip olmam ve amoro-immun sistemimin zedelenmiş olması hastalığı üzerimde iki kat daha etkin yapmaktadır. Bu vakanın incelenmesi ve araştırılması konusunda Hacettepe Üniversitesi Tıp bölümünde başlattığımız çalışmalara diğer tıp mensuplarının da aynı derecede önemle desteğine ihtiyaç duymaktayız. Bizzat kendim kalbi kırık âşık denek olarak orada olacağım.

Çekinmeyin gerekirse bu hastalığın yok olması için kendimi bile feda edebilirim…

-Miloseviç nöbeti-

…Ya da etmesem daha iyi olur…

Saygılarımla Minaür Velki…

Adı Olmayan.

Yarın kalktığımda bugün yaşadıklarımın yarısını bile hatırlayamayacağımdan adım gibi eminim ama adım ne işte bunu hiç bilmiyorum… Beni çağırırlar ama ben adımı bilmiyorum, okuyucuya tüm içtenlikle, tıpkı bu komik balık gibi yazıyorum ve ben bir adım olup olmadığını bilmiyorum. Herkes benden mutlu gözüküyor ve ben benlik nedir onu bile bilmiyorum. Günün birinde kulağıma çalınmış bu sözler “hiçbir şey bilmiyorum”.Neden boğuluyorum gülümsemelerin içinde, kelimelerin aksanlarında, neden yoruluyorum neden sürekli yorgunum ben, derken… Derken iki, üç veya dört beş yudum su geçiyor boğazımdan. Ben bir rahibim, rüyalarımı veriyorum insanlara, her şeye kol geriyorum. Umutsuz bir vakayım aslında aşkın meyvesini boğazımda tutmaya and içtim, tutsaklığım “tutku” oldu aslında. Belki bir dinim de yok, ben bir rahibim. Çok genç yaşta çok huzur yakalamış biri, çok kırılgan hayatında çok sağlam bir putperest her şeye tapar durur gözleri, elleri çiçeklere yakarır, ruhunu toprağa kutsar, anlamaz; ben, anlamaz. Onun zaten pek de gözyaşı yoktur ki aksın, sözleri boş değil ki can yaksın; o bilmez, aslında ben bilmez. Her hem de her kilisenin duvarında bir parça bulur kesinlikle. Her neşe bir endişe. Çırpınır balıklar gibi kuru toprağa sulu girmiş, kirlenmiş, bittiği gibi gitmiş, ben; gitmiş… Cidden kendini şaşırtmakta üstüne yoktur, aslında pek konuşmaz ama pek konuştuğu da olur, manyak bir rahibim ben; kiliseyi haç şeklinde gördüğü günden beri çiçeklere yakaran… Susun biz böyle değiliz, biz yasağız o ve ben. Yani teker teker yok olmalıyız, zaten o ve ben olamayız, anlamayız biz böyle hayatın kurallarını. O ve ben yani biz demek istedim. Silahın tetiğine biz dokunmayız. Huşu ve soğuk kan dokunuşu, günah duşu, hayali bir dâhinin hayatı buluşu, ruhun uçuşu, rahibin gözlerine dokunuşu, sağdaki siyah kıyafetli Abazalar koğuşu; biz rahip değiliz yani o ve ben. Yani bir denklemden farksız iki zıt kutup olabilmeliyiz dedik ve buradayız. Siz hayatımda sevdiğim tek gerçek dikenlersiniz; o ve ben yani; kimsiniz? Aksansız da yazı olmaz, durup dururken kolları sıvayıp o söz kapağının altındaki yaraya dokunulmaz. Aslında her şey bir parodidir. Ritmi ya da melodisi hiç bozulmaz ve hayat, o ve ben, bir çırpıda yakalanan bir kelebek değildir. Hayat çiçeklere konmaz, ama bu çile en azından sizin için bir günlüktür kelebekler. Hele o tutuk tutuk kanat çırpışınız yok mu, o boş bakan gözler, mutluluk yaymaya çalışan öznellikler. Bu ne tribi şimdi kelebek, kıvırta kıvırta uçmaya hiç gelemem; o ve ben yani kelebek, o da gelemez, hele biz hiç gelemeyiz hayata. Ben bir rahibim, içimdekinin rahibi. Huzur değil çocuğum daha hamile değilim Doğru değil bizimkisi. Ben bir rahibim çiçekler kelebeği üstünüze kondurmayı kesin, beni de kesin, onu da kesin, bizi de… Sözlerimden yanmış is kokusu geliyor, kulağıma her olup biten çalınıyor, bir anda tüm dünya ben oluyorum. O da bunu isterdi; bir gün benim dünya olabildiğimi görmek, onun kadar geniş sevebildiğimi, dünya kadar katmanın altında ne kadar sıcak olabileceğimi, belki yaktığımı duymak isterdi. Belki rahip olduğumu bilmek istersiniz, yabancıyım bir balık gibi, yo hayır şu balık gibi, bilmediklerim kadar acı, sevmediklerim kadar tatlı. Zayıf bir çocuğun hayali olmak için eline aldığı şekeri yerken yere bayılmış numarası yapan dindar evrensel bütünlük, beyaz huzmeler; o da bunu isterdi. Ben de. O ve ben yani… Adım kadar eminim, yazım kadar gergin ve bezgin… Rahibim…

34.

Haçların etrafını saran alevler gibi olduğuna inanıyorum şu manasız varlığın. Geçmişi hatırlamaktan gına geldi, hareketlerinin doğruluğunu aramaktan, hayatı kendi çabanda mantıklı ya da anlamlı kılmaktan yorulduk hepimiz. İnanmak zor geliyor. Şu anda hak etmediğim bir mutluluğu yaşıyor gibiyim bana ait değil sevdiklerim, tutunduklarım ya da istediklerim. Hak etmediğim bir mutluluğa sahibim, ellerinden aldım bu mutluluğu bir adamın. 34 yaşında bir adam mutluluğunu tam da bulmuşken gözleri parıldamıştır, dört elle sarılmıştır huzuruna, sevdiğine ama ben hırsızım ben bana ait olmayanı çekip çıkarıp almakta ustayım. Görmek istemiyorum bu düşüncelerin nereye gidebileceğini, o 34 yaşındaki adamın sarıldığı mutluluk belki onun için hayatında bulup bulabileceği en güzel şeydi benim içinse bir çalıntı olmaktan ileriye gidemiyor. Çaldıktan sonra birini, bir maddeyi ya da bir nesneyi vicdanın üzerimize koyduğu sorumluluk cidden büyüktür. Hangi hakla? Hangi özelliğime güvenerek kendimi attım bu zigzaglı gölge-altı yoluna? Çaldıktan sonra geri koymak da mümkün değil miydi, sessizcene gidip aldığın yere bırakmak... Hayır değildi, çalınan nesnenin yokluğu bu kadar göze batarken oraya bırakın girmeyi, orayı düşünmeyi dahi olası görmüyorum. İçim akıyor, kaynak benim. Bu sefer herhalde böyle olması gerekiyor, içim akıyor gözyaşlarının kaynağı benim. İşim olmadığı için oturup üzülecek şeyler arıyorum hayatta ne kadar güzel bir uğraş tahmin dahi edemezsiniz. Sonuçta elime pek bir şey geçmese de sonunda kaynak ben oluyorum, gözyaşı kaynağı. Artık o soluk renklerden de sıkıldım bu sabah ilk iş gidip o 34 yaşındaki adamın mutluluğu bulduğu eve yeni renklerde mutluluklar sipariş edeceğim. Zayıflatır mı beni bu düşünceler, çalmaktan alıkoyar mı? Sanmıyorum bu mağazada o kadar takılacak, yakıştırılacak, giyilecek güzellik bir o kadar da mutluluk var ki asla vazgeçebileceğimi sanmıyorum. Yavaş yavaş kleptomanim azacak biliyorum; uzanan eller, dokunan eller, ilerleyen ve geri gelen bir hamlede, sessiz eller. Günahımın sanatı varsa ben ustayım denebilir, günahım varsa tabi ki günahkârım da, sonuçta ne beklenebilir ki aziz olmam mı? Gülüşlerden bir kısmını ön kısmıma atmak, daha sonra o mutlu hayatlardan birkaçını yan tarafına sıkıştırmak çantamın, geri kalan elmas hayalleri de unutmamak lazım. Konuşmalardan çalmak, karakterlerden çalmak, ifadelerden, anlayışlardan, yalanlardan çalmak lazımmış. Kendi çantam bomboş kalmış uzun süredir, yeni fark ettim. Ellerim yavaşlamış ustalığımı kaybetmekteyim. O 34 yaşındaki adamın mutluluğunu aldığı o mağaza, gözlerimin önünde, pırıl pırıl... Benim hakkım değil demek basit. Benim hakkım olması için ne yaptım, en ufak bir şekilde elimi dahi kaldırmadım. İyiden alıp kötüye mi vereceğim, amacım daha yüce bir amaca mı hizmet etmekte... Sanmam. Neden o zamandan beri böyle düşünceler var aklımda bilemiyorum; tek düşündüğüm elmaslar, gümüşler, bakırlar, takılar, kıyafetler, cüzdanlar, mutluluk çekleri, huzur hisseleri, parsellenmiş cennet tapuları. Bunlara ihtiyacım varmışçasına, bilemeden, geçemeden bu hayvani ihtiyacın önüne hırsızların kralı oluveriyorum. Bir keresinde bir adamın kabini çalmıştım, hem de ne kalpti, piyasada kapışılıp giderdi. Bizim sektör böyledir işte elinden ne kadar çabuk çıkarırsan malı o kadar iyidir. Öteki türlü eğer bir nesneye, çaldığınız bir kalbe ya da elinize geçirdiğiniz bir hayale bağlanırsanız kısa sürede kariyeriniz sona ermiş demektir. Her adımınız bir sonrakini tamamlamalıdır ve en önemlisi sürekli boş bir cep ya da boş bir çantayla ilerlemelisinizdir hayatta. Oraya ne gireceği ne sokuşturacağınız belli olmaz. Usta hırsızlar, hayat hırsızları konuşmaları tıpkı birer tiyatro oyuncusunu andırır. Sürekli olarak eski çaldıklarından yararlanırlar hayatta; bu bir hayat savaşıdır onların verdikleri, ekmek parasını alınlarının teriyle kazanırlar denebilir mi... Bence denemez dense de pek bir önemi olmaz zaten.Neyse; elimde boş bir çanta mağazaya girerim, basit bit plan benimkisi daha büyük soygunlara yönelik girişimlerim olmuştu öncesinden, mağazada teker teker sağı solu araştırırım, gelen satıcıya zengin ve de yapmacık Monsieur K....'nın edasını takınır ve konuşurum, karısı Madame K....'nın alışveriş listesini de çalmışım, onun zevklerini beğenilerini oynarım. 34 yaşındaki adamın durumunu elimde bulundurduğumdan belki biraz kendimi acındırıp indirim dahi alabilirim. Yetmez cebimdeki para bu mutluluklardan herhangi birini almaya, indirim gerekli, indirim gerekli. Hırsızlığımı konuştururum kabinde. Olur biter. Nedendir bilinmez, o çaldığım 34 yaşındaki adamın mutluğu halen bir acı gibi elimde, geleceğim çaldığım bu basit nesne üzerine kuruldu. Nefret etmek istedim, nefret etmeye hakkım var mıydı, yoktu bence. Elimize geçenlerden nefret etmek gibi bir lüksümüz yok. Peki ya çaldığını geri iade etmek mümkün müydü? Demiştim; değildi, çalınan nesnenin yokluğu bu kadar göze batarken o adamın yanına yaklaşmak dahi mümkün değildi. İşte tam da o zaman çıkageldi şu benzetme aklıma; mutluluğun bir haç etrafında yanan alevlerden farksız dedim. Sarıldığın çarpıtılmış dininin saçma bir yansıması mutluluğun. Ey 34 yaşındaki adam affet beni sana ait olanı aldım. Senin mutluluğunu kendi ellerimle acımadan kalbinden söküp aldım. Arkandan da güldüm, arkandan da acıdım, arkandan da konuştum, tepe tepe de kullanmayı bildiğim mutluluğunu. Ben bir hırsızdım, fark ettiğimde çok geç oldu... Alışmamsa bir o kadar basitti bu duruma...

An.

Yemek yiyeceği belliydi...

Besin depresyonu...

Akademik yazı formatlarına gelindi...

Çekilmez...

Uğraşsan da çekilmez bu fiiller...

Ölsen de yetişemezsin...

Histanbulda bu gece...

Ölsen de yetişemezsin...

Bu trafikle...

Bu hepbenlikle...

Bir tutam kara umut serpilmiş içimize...

Soğuk
Ah soğuğu mevsimlerin değil insanlığın...

Acısı keser ya etinizi...

Elinde tutamazsın ya buzu iki üç dakikadan fazla...

İşte bu(z) insanların acısı...

Gözler kırmızı keser yavaştan...

Düşünceler takıntılarla içiçe geçişirken...

Bir yerlerde bir hata var...

Hata var var var hata hata var mı?

Var ki ne hata?

Hata.

Takıntı, tekrar, tekrir ve de sus...

Sus dendi...

Bu gece Histanbulda...

Bir şey yok iyiyim demeye yeltendi kara gelin...

Bir şey yok iyiyim...

Cihan bey iyiyim...

Ziyanı yok iyiyim...

Ama değilim Cihan Bey...

Olsun siz bilmeseniz de olur ama yine de kötüyüm bey...

Yırtıldı eteğim...

Telli duvaklı sus dendi...

Telli duvaklı süs gel(ini)di...

Bam... Bitti,
Hani elinizde iki üç dakikadan fazla tutamadığınız bitleri...

Bitti demek için attı...

Attı demek için...

Bıraktı...

Gelin, gelin siz de gelin...

Dram kokar buram buram ellerim...
Ben memleketin hayalini severim...
Mevsimin soğuğunu...
İnsanın oğlunu severim...

Ah gelin, siz de gelin...

Auto-sentimentale

Ce sont de paroles inédits trouvés au fond du coeur couronné d’un amas de fleurs et noircis par le regret qui y gouverne. Ce sont ces quelques bribes de souvenirs qui me hantent aujoud’hui. Des fois ces soirs allongent à cause de cette douleur intacte, réservée, si longtemps ignorée de ma part. Cette réaction catabolique qui me décompose par définition et qui me compose pour insérer de l’ironie dans mon existence, c’est ce sentiment que je sens pousser a vitesse accélérée ce soir, allongé d’habitude. Ce n’est qu’un simple dialogue qui fait de cette lettre de confession, une mérveille…

L’aube, un café quelconque au bord de la mer, je contemple le bosphore. Tout marche, la vie marche aujourd’hui quelle surprise de la voir aussi pleine de joie, aussi en marche contre tout ce qui essaie de l’opprimer, de l’empecher, de la mettre en panne… Ah bon n’avez-vous jamais rencontré ce couple de mots “la vie en panne” ? Je crois que non, vous n’avez ni connu ni vu une vie en panne, une vie boîteuse, mutilée peut-être.

“Me détruirez-vous la vie monsieur? ”, s’approcha-t-elle de moi; “Le feriez-vous si je le voudrais, je vous en prie cassez mes os, déchirez-moi! Je veux souffrir… Je sais que personne d’autre qu’une dérangée mentale ne vous viendrait pas un beau jour du printemps vous prier pour mettre fin à ses jours, mais croyez-vous que je n’y ai jamais réfléchi? Oh combien de fois me suis-je dit que l’amour ce n’était pas quelquechose à donater, combien de fois me suis-je répété que l’on ne peux pas en vouloir mais qu’il fallait simplement l’avoir, le trouver d’un coup et le vivre? Allez buvez votre café j’espère que vous avez du temps pour écouter cette jeune fille qui pénétre brusquement dans votre vie, mais je vous le promets: on se mariera un jour ou l’autre. Je vous aime… Regardez mon visage qui prouve que je mens, oui je mens dans mon visage mais l’important c’est l’intérieur, l’âme non ? Je vous aime c’est dit allez détruisez-moi la vie. Brisez le coeur de cette folle amoureuse, laissez-moi au moins vous embrasser allez allez on n’a pas du temps il faut se marier tout de suite, il faut faire toutes ces activités nécessaires pour se déclarer amoureux, d’abord la connaissance par hasard après le bisous qui créerait un effet de choque chez vous, ensuite on se couche ensemble et c’est fait on va a la mairie signer quelques papiers et on se marie. Non ne me désobéissez jamais, c’est dit, c’est le destin, acceptez-le tel qu’il est . Car moi, la sorcière urbaine et la femme fatale moderne du vingt-et-unième siècle j’ai déja beaucoup d’occupations dans ma vie pour fonder une relation amoureuse, m’y consacrer et prendre des responsabilités. Toutes mes amies, elles se sont mariées avec de beaux entrepreneurs et vivent un bébé collé sur leur seine dans de grandes maisons somptueuses en vogue. Moi qu’ai-je fait pour ne pas mériter une telle vie, je veux me marier avec vous, attendez on est presque fini. Ne me donnez pas ce regard de puberté confus, ne me faites pas l’innocent oo surement pas ça… Ne jouez pas le mouton naif, je sais vos désirs, je sais vos rêves d’adolescence, je sais les nuits dans l’ombre… Quelques fantaisies charnelles sortent de cette crâne de mâle toujours voluptueuse toujours polygamique… Ah qu’est-ce que je disais, ah oui nos vies seront désormais jointes, on vivra tout ensemble je joue le rôle de la femme et vous êtes l’homme, compris? Allez c’est pas si compliqué que ça, j’en ai marre de vous raconter ce m-a-r-i-a-g-e, vous voyez marre-iage… Pıff vous êtes raté comme tous les autres… Vous êtes sans paroles sans gestes et sans mimiques. Vous ne me donnez pas le choix, vous m’avez épuisée, vous avez consummé mon amour. Ma si délicate ame est brisée maintenant, comment auriez-vous pensé me trahir… Quelle idée vous est venu dans la cervelle, comment auriez-vous pensé vous profiter de moi? Que feriez-vous, ne le niez jamais, si je couchais avec vous? Vous m’avez trahi quelle indigne acte propre a vous, sale menteur !!! Petit cochon au coeur d’artichaut, je te le dis ça ne fait que deux minutes que je suis ton épouse et déjà tu me trompes avec des autres femmes. Je n’arrive parfois pas à croire que tu es l’homme, cet homme dont je me suis tombé amoureuse.Jadis, tu ne me traitais point de cette manière. Au revoir mon cher amant l’homme-qui-boit-son-café, je ne me souviendrai plus de ton nom, plus de ton apparence, plus de ton existence et surtout ne pense jamais que tu pourrais un jour ou l’autre me croiser dans la rue et pardonner pour tout ce que tu as fait. C’est de Dieu qu’il faut se méfier, c’est a lui qu’il faut demander l’excuse. ”

Elle savait bien écrire ses histoires d’amour cette jeune fille qui a jupe courte et cheveux blondes doués d’une charme extraordinaire. Vous n’auriez jamais cru a cette rassemblance qui la lie a la déesse Aphrodite, mais on en a marre de ces Aphrodites de l’Antiquité, je voulais plutot faire d’elle une certaine Marlyn Monroe mais on l’a tellement publiée et advertisée que maintenant il ne reste plus une idole féminine pour coller a cette jeune autosentimentale qui se croit l’objet du désir de tous les hommes qui boivent leur café chaque matin dans cette brasserie bien précise. On ne sait jamais d’ou elle sort, d’ou elle vient elle s’est déclaré la folle prédateur des hommes qui habitent le quartier. Quand elle se souvient de cette faim qu’elle n’arrive apparémment jamais a savourer elle se jette dans la savane; elle distingue le parfum de ses proies un par un. Elle fixe ses regards sur un homme, elle contemple ses actes, elle attend qu’il soit pret pour lui donner tout ce qu’elle voulait avoir. La chasse de l’amour se fait ainsi, d’abord vous devez vous procurer de beaux habits, d’une sorte de bijouterie étincelante, vous devez vous coiffer pour tromper votre proie, pour l’appater en fait pour l’éblouir avec une image illusoire que vous sculptez de vous-meme. Cela ressemble a une guerre, avec des stratégemes et des tactiques avec des attaques et des défenses. Cette autosentimentale folle d’amour ondoie d’une table a une autre, comme un mendiant dans les rues, elle veut retrouver ces quelques bribes d’amour qui lui ont été arrachées. Elle ne se fatigue pas, elle refait le tour des tables chaque matin. A part cela elle n’a rien a faire, c’est son petit métier a elle. Autosentimentale est destinée ou bien condamnée mythologiquement à cette sorte de masturbation sentimentale pour survivre. Le seul moyen qui puisse la sauver de cette malédiction c’est qu’il y ait un et un seul homme qui viendra boire son café et qui finira par répondre a l’appel de la femme qui fait sa dance de reproduction comme un animal; ouvertement et directement.

A mon tetraexquis amant.

Biregner sur son egostratégisme
Duamouvoir son coeur
Et diamplifier ses sentiments
Equivoler tout ce qu’ils ont
Ces deux-là ils ont toujours trop
Equiaimer leur excès
Et leur décès équiémouvoir

Acyclique, protoréactif
Autosentimental et minivaginal
Saturnienne et astrodéchirante
Cette douleur d’euphemisme
Qui me harcèle Vaugirard.

Apluricontent débelli
Antifoetal fringale
Poly anna; des annas variantes
A d’entrées différentes
Beaucoup d’annas, polyannisme
Posséder plus qu’une seule anna
Toujours sourire, être satisfait
Poly Anna tout s’en va
Quand on cri polyanne
Polymérisé minianéantisé
Majoritaire et humanitaire
Sa polyanna
Ses annas polyvalentes
Ces annas polies…

Surcoucher les hommes
Désourire, Antisourire, Entresourire
Eblouir c’est de sociomerveiller
Omnicynique
Acyclique
Bitipique
Rhétorique
Générique
Sadique puis véridique
Ces annas polies, politiques…

Reprise, coprise
Omnisauter, je l’ai omnisauté
Bidulle, racine de bidulle
Bidulle carrée
Logsadisme épicurienne
De vandales sandales
Métis petit prie

Caprice
Alter begonia
Alter bidulle
C’est mon alter bidulle
Evangel est un lubricant
Eve n’est pas un ange
Evangeline est homo
Des pédiatres sont des pédés

Néantexister, nulvivre
Je néantexiste mais je ne nulvis pas
Si je nulvivais je ne néantexisterais pas
Je billionne je ne millionne pas
Je lait tu ne lait pas
Mais j’eau or jamais tu n’as eau
Hermetique
Hétéroparticule
Homomolécule
Homolécule
Homologue Heterologue
Homisme passe-temps
Homoveillance et bivision des choses
Division des hommes biintrigués
Coeurgénèse, sentimosynthèse
Autosentimentalité
Pluritrancher
Je m’autosens je ne m’autocomprends pas
Je jaillis catholiquement
Je fonds
Bitendance érotique
Métacorporel
Métaphysique
Son métaphysique me déchirait
Dévêtir, bidévêtir, rebidévêtir
Revêtir, redevêtir, nu nu nu ému mou nu nu nu moulu pue boue mu mu mu nu !
Surprise
Je les ai puits
Je surexquise


Anthrogueller
Anthroquereller
Anthroaimer
Gynandrosceptisme
Econobyzance
Manie internationale
Furie tetraexigeante
Septaballe hexange
Démon doué du penis
N’est pas démon
C’est un gigolo
Angé doué du vagin
N’est de Dieu
Est des rues
Bifalaise
Duaréalité
Mégasatisfaction
Alter lego
Panthère beau

Mésmeriser la glace
La faire fondre
Comme toujours…

Tetraexquis amant
Exosens-tu
Mon endochaos?
Les penisopodes ont attaqué hier
Logobâtir ce sentiment est difficile
Faut-il urbannir?

Bitter Kedisi.

Bu gün ellerimden tuttular.

Gel hümanist olmayalım,

Gel komünisti oynamayalım dediler.

Bugün ellerimden tutuldum,

Gel bu gün bırakalım dediler.

İnsanları düşünmeyi, onlar için sıfır olmayı bir kenara bırakalım.

Hobbes’a inanmayı denedin mi hiç?
Ya da Stirner neden olmasın...
Bir gıdım egoizm için savaşmayı denedin mi hiç?
Dediler...


Bir ter kedisi, bitter kedisi.
Çikolata kaplı kedi,
Ya da beni terk edişi.
Hangisini seçerseniz seçin
Hep bir ter kedisi kokusu alırsınız.
Ağzınızda bitter tadı,
Hep bittikten sonra anlarsınız.
Bildiler...

Cihangir Hemdem Pastanesi No.5

Susmadan olmuyordu, sanırım oturmuş sabahın ayazında bir camekân kahvenin içine insanların uğraşlarını görmek çok huzur verici değildir ama aynı şekilde huzur bozucu da değildir. Artık etkilenmek istemediğime karar vermiş olarak yeniden yazıyorum, bu sefer sanırım etkilenmeden yazabileceğim en azından bir iki düşünce var aklımda bunları kâğıda dökerken sorun yaşayacağımı sanmıyorum. Şu kağıdı da terapist gibi kullanmayı bırak artık diyen yığınlarca ses var kafamda, zaten neye yarıyorsun ki bari yaz da bir işe yara diyen bir yığın ses de cabası. Anlamak zordu yazar camekânın içinde soğuk terler döker ve paradokslar içinde gelip giderken sanırım etrafındaki herkes ona garip bir gözle bakıp neden bu kadar dünyadan kopuk olduğunu anlamaya çalışıyordu. Güçsüz olduğunu düşünenler oldu, yeteneksiz, sanırım ona saygı duyanlar da vardı ama en üzücüsü hiç kimsenin yazarın onları incelediği kadar yazarı incelememesiydi. Çıkış noktası budur herhalde öykünün, Reufte hanım o sabah kahvesini açmaya yeltenmişti erken kalkıp giyinmiş, koşa koşa olmasa da ritmik adımlarla her hanımefendiye yaraşır şekilde ölçülü yürüyerek o yokuşları arşınlamıştı. Nedendir bilinmez o kadınlara has bir sallanma ritmi vardır, ne yavaş ne hızlı, ne aşüfte ne tesettürlü bir kendine has topuklu sesleri vardır. Reufte Hanımın kahvesi ve de restoranı ve de iş yeri ve de hayatı olan mekânın kapısı açıldı ve yavaş yavaş yürüyerek turkuvaz duvar kâğıdının mekâna cidden de tatsız bir hava verdiğinin kanısına vardı. Çalışmaya başlayan bir makinenin tıngırtılarını duyar gibi oldu herkes, yavaş yavaş ısınan bir makine o sabah saat altı sularında olması gerektiğinden daha erken bir saatte çalışmaya başlamıştı. İçinden ve içerisinden ışık hafif bir parıltı doğmaya başlamıştı, teker teker lambaların hepsi yandı ve de sis arkasından bakıldığında mistik dahi denilecek bir edayla yokuşların ardında bir restoran ya da iş yeri ya da kahvehane açılmış oldu. Reufte Hanım memnundu, yıllar yılı hiç yok olmayan bir güçle sabah bu kadar erken kalkabildiği için mutluydu, her zaman saat altı ile ilk müşterinin geldiği saat olan sekiz arası anılara dalmayı sevdiği için mutlu oldu. Sanırım yine çocuklarını düşünecekti, hiç doğmamış çocuklarını düşünecekti, olsaydı askere yollayacak bir evladı onun arkasından ağlardı, eğer bir çocuğu travesti olsaydı onun için üzülürdü ya da sabah altı-sekiz arası düşünme seanslarında çocuklarım ne zaman evlenecek diye de düşünebilirdi. Olmadı, olamadı, Reufte Hanım yapamazdı bunu, düşünse düşünse neden çocuk doğurmadığını düşünür kendi haline yanardı, yalnız olmak değildi korkusu başından beri, ya da yaşlı olmak. Reufte Hanımın tek korkusu düşüneceklerinin bitmesiydi, kalmamasıydı hayallerinin. O kadar da dert değildi canım, bir uğraş her zaman vardı, restorandaki müşterileri vardı, onların istekleri, beklentileri, bir camekân kahvesi vardı onun sabah altıda ışıkları yanan. Sorun da çözüm de buydu aslında; camekân kahve. Yıllar önce sanırım bu yeri almasaydı ve de bu kahve açılmasaydı Reufte Hanım çok huzurlu ve de normal bir hayat yaşayabilirdi. Kim bilir belki çocukları olurdu, belki de bir kocası ya da şu anda boğazına kadar çıkan fermuarıyla onu rahatsız eden bir dul kadın kıyafeti giymezdi, onun yerine daha rahat bir kıyafet seçerdi annelerin seçebileceği türden bir kıyafet mesela… Çiçekler olabilirdi bu kahvede, evet masalara çiçekler, daha ne isteyebilirdi ki bu soğuk entelektüellerin kahvehanesinden kurtulmaktan başka. Her sabah sulayacağı çiçeklere ihtiyacı vardı onun. Her zaman içindeki annelik güdüsünün temellerini görmeye çalışmış ama bir türlü somut olarak o duyguyu yaşamamıştı, sahip olduğu her nesneye, herkese anne gibi davranmak onun görevi gibiydi, içindeki eksik annelik duygusunu bastırıyordu, yani bir nevi duygusal mastürbasyon. Bu kadar çirkin terimleri de nereden çıkarıyordu Reufte Hanım. Aslında memnundu yazarlardan, koyu konuşmaları olan gençlerden, kendilerini kaybeden felsefe öğrencilerinden ama annelik yapmak onlara, hem de tek taraflı bir annelik görevini kendi kendine üstlenmek onu deli sıfatı altına koymaktan başka bir işe yaramıyordu. Bir kesim insanın annesi olmak hoştu, o kendini öyle hissediyordu, bu da yeterliydi biri olabilmek bir sıfata sahip olabilmek için. Reufte Hanım da zaten her birinin öykülerini teker teker bilirdi. Aklında tutardı o yüzleri, o tanıdık ifadeleri, çalardı hayatlarının bir bölümünü ve sessizce tezgâhın arkasına oturmuş damarlı elleriyle yazısını yazardı. Resme dökmek zordu o anlık neşeleri, o anlık insan tavırlarını. Yakalayabildiğini de sanmıyordu. Reufte Hanım sanatla pek ilgili değildi, onun için en önemlisi insanlarla konuşmak, onları anlamak ve de onlardan duymaktı bundan dolayı kendisini o alanda daha yetenekli görürdü. Hem bir anne olabilmek için gerekli kalitelerdi bunlar. Gerçek acıydı, zaten o yüzden en ünlü pastasının adını gerçek koymuş olabilirdi. Her sabah Fail Bey’in yemek için can attığı bir gerçek Reufte Hanım diyerek isteyeceği o pasta işte. Her sabah o dilimi keserken aklından neler geçerdi zavallı kadının, hem de sadece pastanın adı gerçek diye. Düşünürdü, gerçeklikten bir dilim pasta kestim şimdi, onu götüreceğim Fail Bey’e, Fail Bey hazır mı gerçekleri duymaya, ya da yemeye. Ya pastanın tadı acıysa, ya pastanın şekeri azsa, ya da ne bileyim Fail bey hayalleri gerçeklerden daha çok seviyorsa o zaman ne yapacaktı? Zordu bir pastanın adını gerçek koyup da müşterilerine vermek, ama öyleydi pastanın adı ve de bunu kabullenmek lazımdı, bunun üstesinden gelmek lazımdı. Ah Fail Bey keşke başka pastaları yeseydiniz ne olurdu, gerçek pastasının adı gerçek diye yemeye can atan bir sürü talibi vardı ama bir kere yedikten sonra bir daha ağızlarına almazdı. Bu duruma inat sürekli bir gerçek pastası dururdu Reufte hanım’ın pastanesi, işyeri ya da camekânında. Pastaneydi tabi ya burası, neden olmasındı hem, hep pastalar turtalar tartlar ve de envai çeşit tatlı bulundururdu Reufte Hanım. Her ne kadar gelen müşterilerden sadece birkaçı tatlı sevse de annenin evlatları için pişirme güdüsü asla söndürülemiyordu. Fail bey de gerçek pastası istiyorsa alacaktı, hem zaten pasta yiyenler de neredeyse belliydi, hep aynı kimseler hep en sevdikleri pastaları isterlerdi. Çaylarının yanında bir de atıştıracak bir iki kırıntı arayanlar çoktur, nedense Reufte Hanımın şansına asla ve asla o çok olan insanlar bu mekâna girmediler.

Evet, şimdi o eski kaplı defteri çıkarmanın zamanı gelmişti, nedendir ki bazı insanlar severler eskimiş kitabın, defterin kokusunu, Reufte Hanım sevmezdi. Anlamsızdı sonuçta bir defteri böyle koklamak, sanki defterinin içinde sakladığı anıları özlemek yetmiyormuş gibi bir de defterin kokusunu özlemesine sebep olacaktı eğer koklarsa. Reufte Hanım’ın bacakları ağrırdı, hem de çoğu zaman ağrırdı ama sanırım topuklu sesini severdi, ondan da hep topuklu giyerdi. Yüksek Ökçelerdeki kadına benzetirlerdi onu müşterilerden birkaçı ama alakası yoktu, hiç yüksek sosyeteye dâhil olmamış, hiç süslenip gezebileceği bir hayatı olmamıştı. Ayakları yere basan bir kadındı, ya da en azından kendini öyle göstermeyi severdi. Kendi halinde tıkır tıkır yazardı her sabah hiç aksatmadan. Yıllar olmuştu sayfaları okumayalı, geriye dönmek onun adetlerinden değildi. Geriye dönmezdi çünkü hatırlanacak pek bir hatıra yoktu orada: şahsi düşünceler, uzak müşterilerin dedikoduları, bir o kadar uzak hayallerin kana cana geldiği anlar, insanların; insanlarının dedikleri insani sözler belki aralarında etkilendiği birkaç söz ama hiç biri ona söylenmemiş, ama hiçbiri ondan çıkmamış birkaç cümle. Derlerdi ki bu kadıncağız eğer birkaç yıl daha yaşasa bir şehir efsanesi olarak onun hakkında bir kitap basılırdı, derlerdi ki eğer pastalarına bu kadar garip isim vermenin dışında bir özelliği olsaydı asla o pastaları yiyecek insanlar olmazdı. Basit bit kadındı, o da bu gerçeğin farkındaydı ve de her bir yanını saran evlatlarım dediği kimseleri Adile Naşit edasıyla kucaklar gibi onlara hizmet ederdi. Onun dünyasında her olay peş peşe, düzenli olmalıydı, bu kadar kesin ve de planlı bir insandı, ama olmak istemezdi orası ayrı. Acaba Reufte Hanımın çocukları olsaydı ve bu öyküde sonraki bölümlerde onlardan bahsetseydik neler olurdu, bir yaprak dökümü havası yakalayabilir miydik ya da bir Reufte Hanım’ın yalnız Paris gezilerinden ziyade koluna aşkını takıp gittiği bir Paris’i anlatsaydık neler hissederdiniz. Sanırım şimdi Reufte Hanım’ı gizemli, gizli ve de anlaşılmaz ya da normal olmayanlar grubunda kılan her bir sıfatın teker teker üstünden geçiyorsunuz, ya da bu kadın neden böyle diyorsunuz. Ama ne yazık ki Reufte Hanım’ın anlatacak öyküsü yok, evlatlarını hayal kırıklığına uğratmaktan korkuyor şimdi de, acaba benden duyacakları öğütler, benden dinleyecekleri masalları olmayan çocuklarım ne kadar beni sevmeye devam edecek?
Evet, takıntılı bir insan olmanın dışında kendine has korkuları da var, Reufte Hanım bir insan.
Biri, herhangi biri saat altı sularında evinden çıktı, ilerledi yavaş yavaş kırmızı demode topuklularıyla yokuşları arşınladı. Arkadan gözlerimle onu izledim, gördüm evet, o kadını gördüm. Yüzünde hafif kırışıklıklar oluşmuş, elleri damarlı, ince mi ince, titrek mi titrek. Mor kıyafeti üstüne yakışıyordu, ben her ne kadar modadan anlamasam da bu saatte mor kıyafetli bir yaşlı kadının sis arkasındaki silueti ilgimi çekmeye yetti ve garipliği ve durumun garipliği sanırım bir kedi gibi doğrulmama sebep oldu. Ben bu sokağın dilencisi değilim, ben beriki sokağın dilencisiyim. Buralarda sabahlamam genelde, yan sokak her zaman daha rahattır, ya da başka bir mekân bulabilirim kendime. Gruplar halinde yaşamak değil istediğim, sosyal bir çöküş örneği olarak yanımdan geçen o kadına seslensem de beni duymayacağını biliyorum. Ama hava buz gibi, ne olur da onu izleyip arkasından dalıversem o şimdi kapısını açtığı pastaneye. Bir yiyecek bulma ümidi de var, iki dakika sıcaklık belki… Yok yok kendimi acındıracak durumda hiç değilim, olamam olmamalıyım hala bir onurum var koruyacak. Düşüncelere bakın klişe bir dilenci gibi düşünüyorum yeter bu oyunu oynamaktan sıkıldım. Dilenci değilim ben efendim, arkamdan neler demediler ki, ne adlar takılmadı ki, ben insanım efendim. Yargıç beye de bunu söyledim, inanmadılar, inanamazlar tabi. Her kim bu halimi görürse yanımdan kaçar, insanlıktan çıkmış bir insanım sanırsam. Ne de ucuz karın doyurma yöntemi, delilik yiyerek kendi besin sentezimi yapıyorum. Al sana bir tokat, bir tokat daha salak adam. Kadın yavaş yavaş ilerledi, endamından bir burjuva ailesinden fırladığını söyleyebilirim, ama burjuvalar geçen yüzyılda kaldı, bu benzetme de çöpe. Akli dengemi böylece kaybetmiş olabilirim, karşılaştırma da yapamaz, benzetme de yapamaz oldun di mi akıl. Senle konuşmak zevkliydi ama bu dünyada sen işe yaramıyorsun artık gitmen lazım, benden uzaklara gitmen lazım. Her nereden çıktıysa delinin bu aklındaki günlüğü, artık sayfalarca yazmaktan sıkıldım kafama, bir mucize gerçekleşmesini beklemek de çok yorucu açıkçası. Sanırım kendi kaderime boyun eğmekten başka bir şansım yok bakalım neler olacak, kadının yanına gitmekten başka şansım yok, o pastanenin kapısına yönelmekten başka…

Bir yandan Reufte Hanım yazıyordu sakin ama yine kendine has bir hızla yazıyordu. Onun özelliği buydu, her zaman her işini su altında yürütmesi, hızlı olmasa da eninde sonunda yapmasıydı. Asla yüksek ideallerin kadını olmamıştı Reufte Hanım, onun aynada görmek istediği kadın buydu. Kendinden memnundu, küçük bir burjuvazi içinde yaşamaktan memnundu. Alacağı kıyafetleri pazarlarda aramaktan asla utanmadı, ya da Cihangir’in arka sokaklarında gençlik yıllarını geçirmekten. Yüzeysel dostluklarının yüzeyselliğini bildi hep araya bir bariyer koydu, içti içkisini, rakısını doldurdular bardağına. Sürüklemek isteyenler olmadı mı başka diyarlara, oldu tabi. Gitti mi giderdi de, ama ne için giderdi orası bilinmez. Neşelerin eğlencelerin kadını olmayı becerememişti zaten, insanların hep onun arkasında konuştuklarını acı bir şekilde duydu. Soğuk diyorlardı, hissetmiyor bu kadın be, ya da arkasından sanki duygusuz bir hayat kadınıymış gibi çalınan ıslıklar. Ama bu kadarı da fazlaydı, onun alakası olmamıştı böyle, bu tarz alternatif diyebileceğimiz bir hayatla. İstekleri pek yoktu, hatırlatırım. Suskunluğu boldu, yüzü bile suskundu hatta yazarken suskundu, yaşarken suskundu demek ki yaşarken yazardı Hayır yazar değildi, alakası bile yoktu. Hep bir anneydi o, en azından anne olmak isterdi. Hep kendini tekrarlar bakın bu da ayrı bir özelliği, her düşüncenin ve her hareketin sıradan bir çıkış noktası vardır onda. Hep aynı sabit düşünceye bağlayarak kendi çapında bir cahillik ağı yaratmıştı kendine. Bir tartışmaya katılır fikirlerini belirtir, ancak kendi başına düşünürken asla ve asla derine inmemek gerektiğini bilirdi.


Garip bir kova burcuydu, astrolojiye inanır Reufte Hanım, hem de Megatül Beyin o günkü doğum haritasını okumasından sonra iyice bir inanır olmuştu astrolojiye. Burçlar demişti Megatül Bey insanların yıllar yılı gördüğü incelediği deneyini yaptığı ama bir türlü açıklayamadığı benzerliklerin sentezidir. Öyleydi de düşünsenize birkaç asır süren bir sosyolojik deney gibi neredeyse, insanları doğum tarihlerine göre gruplara ayırarak hayattaki ortak yönlerini incelesek bir korelasyon elbette bulacağız. Tesadüf demek zor, tüm doğa bilimleri deneyler üzerine kuruludur, sosyolojinin bir alt dalı olması gerekir aslında astroloji derdi Megatül bey. Megatül bey görüşleri çok soyut kalan bir insandır, onu anlayan azdır. Sanki o bahsettiği insanların doğuştan sahip olduğu enerji ve bu enerjinin herkeste farklı frekansta ve renkte olduğu düşüncesi gerçek gibi gelirdi size onunla konuşurken. Auralar, evet auralara inanırdınız onunlayken, çünkü onun rengi her zaman farklıydı, her zaman daha ileride ve daha etkileyici olmayı bilmiştir sanırım. Gözleri parıldardı konuşurken, etrafındaki herkes onu dinlerdi. Tabi zordur kitleleri kontrol etmek, hele metafizik konusunda o kadar ayrı görüş ve inanış vardır ki cidden ne yapacağınızı bilemez olursunuz belli bir yerden sonra ne deseniz boştur, her konu sarmaldır ve çıkmaza bağlandı mı periyodik olarak orada sallanır. Bu kadar yetenekli bir beyin yıkayıcının etrafında dizilmiş bir kitle, işte Reufte hanım’ın kitlesi, anne olmanın ya da daha doğrusu modern ve yapay bir anne olmanın verdiği duyguyla Reufte hanım. Bir köşeden çocuklarının metafizik kavramlarıyla oynamasını izliyordu, her annenin yapacağı gibi. Bazen tartışmalar alevleniyor, birbirlerine söylenmemesi gereken laflar ediyor böylece anneleri Reufte’ye iş düşüyor ve de kadıncağız oturduğu yerden kalkıp çocuklarını daha sakin olacakları ve de çıkmamaları gereken park sınırlarına geri getiriyordu. Mor entarinin üzerine baktı şimdi de sanırım mor entari eskimişti. Bir çocuklar bir entari derken sıkıldı Reufte Beyan Halit. Aslında aklında zaman zaman canlanan bu keskin anılar elbette bu sabah boşluğunda, bu şafak hiçliğinde onun yalnızlığını unutmak için akıllıca planladığı birkaç oyundan biriydi. Unutmadan, Megatül’ü severdi, en zeki evladı oydu bir kere. Unutmadan, Reufte Megatül’ü cidden severdi. En hamarat evladı oydu belki de. İnkâr etmek istedi. Edemedi. Reufte kendine abanıyordu, kendi üzerine baskı uyguluyordu. Nefes alamıyor, alamıyor ve de çırpınırcasına yine alamıyordu.

Takılmış bir kırkbeşlik gibi hep aynı sahneleri oynadı aklında, aynı kelimeleri koydu, aynı cümleden bir başka bağlaçla aynı cümleye geçti. Yazısı kâğıdın üzerinde hüzünlü, yavaş yavaş hatları bozulan harflerden ibaret olmaya başladı. Yazısı bırakın yazı olabilmeyi karalamadan farksız bir halde, titremeden farksız bir halde ölü gibi yatıyordu. Öykünün dilencisi gecikti, korkmuş olacak, pastanenin kapısını çalamamış ya da dilenememiş olacak bir türlü girmiyordu inatla içeri. Zaten yazıların umutsuzca sayfanın üstüne serpilme nedeni de oydu, o dilenciydi. Bir beş dakika önce gelmesi gerekiyordu ve Reufte hanım onun gelmesiyle yazmayı bırakmalıydı. Aslında her şey planlı gerçekleşmeliydi, Reufte hanım bunu isterdi en azından. Hayatın akışı böyle istenmedik ya da beklenmedik eksikliklerle karşılaşınca Reufte Hanım’ın yapabileceği çok az iş, yazabileceği çok az söz vardı. Dilenci aslında her sabah gelirdi, o dahi Reufte Hanım’ın monotonluğunun bir parçasıydı, her ne kadar açlıktan midesi kazınan dilenci günleri ve saatleri birbirine karıştırsa hatta ve hatta mekân mefhumunu yitirmiş olsa da dilenci esasında her sabah aynı sokakta yatıp her sabah Megatül Beyden hemen önce pastanenin kapısını tıkırdatırdı. Reufte ana da onunla bir iki sohbet eder, sonrasında da ufak ikramlarda bulunurdu. Hayat düğümlenmişti işte. Dilenci girmemişti. Megatül Bey de o yüzden gelmemişti. Sırası bozulunca yaşaması gereken olayların bütün büyüsü bozulmuştu hayatın. Anlatacak öyküsü yoktu, Tanrım fazla mı gördün bana yaşayacak bir monotonluğu dahi diye soramadan edemiyordu Reufte. Gözlerinden yaşlar mı gelsin, elleri mi titresin, kendini mi kaybetsin bilemedi. Bilemediği gibi, kendini belki de ilk defa dışarıya atarak sinirli bir şekilde dilencinin üstüne yürürken buldu. O adama haddini bildirecek, hayatının düzenini bozmak ne demekmiş gösterecekti. Gerek sözle gerek mimikle gerekirse de bir iki darbeyle. Hali kötüydü hayatının düzeni bozulanın, tarumar edilmiş bir gül bahçesi derlerdi divan şairleri Reufte’nin haliyle şimdi kırmızı o buruşuk yanaklarını.

Koşmakla yürümek arası bir ritim tutturan Reufte kendini dilencinin normalde olması gereken çöp tenekesinin yanında buldu, yolda geçerken bir iki küfür, bir iki ah vah yansıması dudağından çıkmasına rağmen dilenciyi bulamama olasılığını hesaba hiç katmamıştı. Sokaklarda aranmaya devam edecekti, dilenciyi arıyordu, evladını kaybeden ana evladını çığırıyordu. “Düzenim neredesin? Hayat düzenim neredesin? Monotonluğum ses ver, neredesiniz?” Sokaklarda hayat arayışına çıkmış bu kadının paniği geçtiği her sokaktaki dilenciyi teker teker uyandırıyor, onlara sorular soruyor ve de “hayır, sen o değilsin” diyerek olduğu yere geri bırakıyordu. Hal böyle olunca bir düzine dilenciden sonra panik sönüyor, yerini o Reufte Hanım’ın yazılarındaki umutsuzluğa bırakıyordu. Susuyor, hayatında binlerce defa yaptığı gibi ve kaderin ona oynadığı bu oyunu lanetleyerek ellerini kavuşturmuş kim bilir neye, kim bilir kime dua ediyordu. Sokaklar bomboştu dilenci olmadan. Ormanda bir gün anne aslanın yavrusunu bulamadığını düşünün bu gün de İstanbul’un koskoca gökdelenler ve de gri bulutlar ormanında bir yavru kaybetmiş olabilirdi Reufte. Öyleyse anne aslan o muydu? Neden aradığını bilmiyordu, kimi arıyordu dilenciyi mi hayat düzenini mi, eskiyi mi geleceğini mi, ne istiyordu. Durmak istiyordu, çünkü nefes nefese kalmıştı. Bundan daha insancıl bir istek de olamazdı. Soluklanmaya başladı ve kaldırıma çökerek beklemeye koyuldu. Bacaklarına sarıldı, dua etti. Sessizliğine sığındı içten içe isyan çıkardı. Çığlık attı duyan olmadı… O da başını eğdi, gözlerini yumdu dilenciyi beklemeye koyuldu.

Haber şudur ki Megatül Bey sabahın sekizinde evinden çıkmadan önce televizyona şöyle bir bakmış, sabah haberlerinden yakaladığı kadarıyla Reufte adlı bir insanın Venüs altıncı eve girerken ve de Mars ile kare açı yaparken Neptün’ün en güçlü düzeye ulaştığı saatlerde cinnet geçirerek sokaklarda dilenci avına çıktığı anlatılıyordu. Reufte de kimdi? Evden kahverengi paltosunu alarak çıktı, şu dünyanın haline bak, insanların üzerinde gezegenlerin etkisine bak dedi kendi kendine. Her sabah uğradığı pastanenin kapısının önüne gitti, içeriye girdi, her zamanki arkadaşlarını selamladı. Seviyordu bu sıcak mekânı, bu camekânı. Herkes oturmuş konuşuyordu, üretiyordu, dırdır yapıyorlardı, kafa ütülüyorlardı. Dostu Fail Bey’in ona kesinlikle yemesi gerektiğini söylediği gerçek pastasını merak ediyordu gerçi, durdu etrafına bakındı. Bir garsona;

—Bakar mısınız, bir dilim gerçek pastası alabilir miyim lütfen yanına da zahmet olmazsa bir latte

—Efendim, ne yazık ki gerçek pastası artık menüden kalktı

—Ama nasıl olur?

Reufte Hanım ise gözlerini pembe yumuşak yastıkların duvarları hatta tavanı kapladığı, dört duvar bir oda, bir klinik odasında açtı. Hapları önüne koymuşlar, kollarından sakinleştiriciler enjekte etmişler, yatağa mıhlamışlardı. O günden sonra Cihangir Hemdem Pastanesi ikizler sokak no 5’te asla ve asla gerçek pastası bulunmadı, bulunamadı. Reufte Hanım da orada olmadı, olamadı. Şimdi eski defterin kokusu olsa da bir içime çeksem derken, bomboş gözlerini odanın duvarına dikmekten başka bir şey yapamıyordu. Sakinleştiriciler, gerçek pastası, Megatül Bey ve de dönen dünyalar; hepsi bir anda söndü. Geceleri ise bir dilenciyi arayan Reufte Hanım’ın çığlıkları inletti akıl hastanesini. Megatül Bey Reufte Hanım’ı hiç tanımadı, Reufte Hanım’ın bir öyküsü yoktu, Reufte Hanım’ın bir hayatı yoktu. Nokta.